Zakochana w Ukrytym Magnacie po Zdradzie

Punkt widzenia Emmy

Praktycznie unosiłam się, wchodząc do Eternal Moments, moje serce biło z ekscytacji. Dzisiaj był ten dzień – po dziesięciu latach znajomości z Gavinem Reynoldsem i pięciu latach jako jego dziewczyna, w końcu miałam wybrać suknię, która przemieni mnie w jego żonę.

• Pani Garcia, witamy! - Konsultantka ślubna, Audrey, przywitała mnie z wyuczonym ciepłem. - Jest pani naszą pierwszą dzisiejszą klientką. Czy chciałaby pani szampana, podczas gdy czekamy na pana Reynoldsa?

• Tylko wodę, dziękuję. - Sprawdziłam telefon jeszcze raz. Brak wiadomości od Gavina. - Powinien być tutaj za chwilę.

Audrey zaprowadziła mnie do wygodnej strefy siedzącej. Czekając, moje myśli wróciły do dziesięciu lat wstecz. Miałam piętnaście lat, kiedy moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Byli w drodze na spotkanie z potencjalnym partnerem biznesowym.

Eleanor Reynolds, poruszona moją sytuacją, zaproponowała, że zostanie moją sponsorką. Zorganizowała, żebym mogła ukończyć szkołę w Brookline Academy i założyła fundusz powierniczy na moje studia. - Żadne dziecko nie powinno mieć skradzionej przyszłości - powiedziała po prostu.

Gavin miał wtedy osiemnaście lat, już przygotowywany do przejęcia rodzinnego interesu. Od początku wykazywał szczególne zainteresowanie mną. Regularnie sprawdzał, czy wszystko u mnie w porządku, przynosił mi książki, o których wspominałam, że chciałabym przeczytać, i upewniał się, że mam wszystko, czego potrzebuję. Zawsze był dla mnie taki miły.

• Pani Garcia? - Głos Audrey przywołał mnie do teraźniejszości. - Więcej wody?

Mrugnęłam, odpędzając wspomnienia. - Tak, poproszę.

Starałam się uspokoić nerwy, skupiając się na chwili obecnej. Po dziesięciu latach obecności Gavina w moim życiu i pięciu latach randkowania, w końcu mieliśmy się pobrać. Myśl ta wciąż wydawała się nierealna.

Minęło piętnaście minut. Potem trzydzieści. Zadzwoniłam do Gavina, moje wnętrzności skręcały się, gdy dwukrotnie poszła na pocztę głosową, zanim w końcu odebrał.

• Spotkanie zarządu - powiedział, głos miał napięty. - Już jadę.

Audrey podeszła z sympatycznym uśmiechem. - Mężczyźni Reynoldsów i ich harmonogramy. Podczas gdy czekamy, może obejrzymy kolekcję, którą przygotowałam?

Kiedy Gavin w końcu przyjechał, poczułam to znajome drżenie. Wyglądał nienagannie w swoim szarym garniturze, choć jego wyraz twarzy wydawał się napięty.

Kiedy pochylił się, by pocałować mnie w policzek – szybki, zdawkowy gest – zauważyłam długie, blond włosy na jego ramieniu. Bez zastanowienia strzepnęłam je, moje palce zawahały się na chwilę. Gavin tego nie zauważył.

• Przepraszam za spóźnienie. Kryzys w biurze. - Jego telefon zabrzęczał, a jego uwaga natychmiast się przeniosła w dół.

Audrey zaprezentowała pięć sukni, które wybrała na podstawie naszej początkowej konsultacji. Każda z nich reprezentowała inną wizję naszej wspólnej przyszłości.

• Co myślisz o tej? - zapytałam, wskazując na tradycyjną suknię balową z francuskiej koronki.

Spojrzał na chwilę znad telefonu. - Ładna.

Telefon znowu zawibrował. Choć odwrócił go tak, że nie mogłam zobaczyć, zauważyłam podgląd powiadomienia – "S❤️" i słowa, których nie mogłam odczytać. Coś zimnego osiadło mi w żołądku, ale odepchnęłam to na bok.

• A co z tym A-liniowym projektem? - zapytałam, starając się, by mój głos brzmiał radośnie.

„Też ładnie.” Jego zmarszczone czoło pogłębiło się na widok otrzymanej wiadomości.

Wskazałam prostą, elegancką sukienkę z dekoltem w serce. „Uwielbiam tę. Idealna na naszą ceremonię na plaży, prawda?”

Gavin nagle się ożywił i spojrzał w górę. „Nie za dopasowana. Coś prostego, jak ta ostatnio, byłoby lepsze.”

W butiku zapadła cisza. „Ostatnio? Nigdy wcześniej nie kupowaliśmy sukien ślubnych.”

Na jego twarzy pojawił się błysk paniki, wyraz, którego nigdy nie widziałam u zawsze opanowanego Gavina. „Miałem na myśli takie style, jakie zwykle nosisz. Na wydarzenia.”

Jedwabna sukienka była jak druga skóra, gdy Audrey pomogła mi ją założyć w przymierzalni. Włożyłam do gorsetu niebieską chusteczkę mojej mamy — jej ostatni prezent dla mnie przed wypadkiem — i poczułam słodko-gorzki ból. Powinni byli być tutaj dzisiaj.

„Wyglądasz oszałamiająco,” szepnęła Audrey. „Gotowa, żeby pokazać się narzeczonemu?”

Wyszłam, mając nadzieję, że widok mnie w tej sukni rozpali na nowo to, co ostatnio między nami gasło.

Poczekalnia była pusta.

„Pan Reynolds otrzymał pilny telefon,” wyjaśniła sprzedawczyni, odwracając wzrok. „Powiedział, żeby przekazać, że to nie mogło czekać.”

Stojąc sama w białym jedwabiu i tiulu, czułam się boleśnie wyeksponowana. Zadzwoniłam do niego, a sukienka szeleściła wokół mnie jak ostrzegawcze szepty.

„Emma,” odpowiedział rozproszony. „Nagły wypadek z dostawcą z RPA. Wyślesz zdjęcia?”

Mój głos pozostał spokojny. „Oczywiście. Praca najważniejsza.”

W przymierzalni Audrey zapytała nieśmiało: „Wolałaby pani przełożyć, pani Garcia?”

„Nie.” Wyprostowałam ramiona. „Kontynuujmy. Chciałabym przymierzyć inne modele.”

Robiłam wszystko mechanicznie, przymierzając każdą suknię, podczas gdy Audrey robiła zdjęcia. Wybrałam pierwszą sukienkę — naprawdę była idealna — i wpłaciłam zaliczkę, cały czas utrzymując złożony uśmiech.

„Pan Reynolds będzie żałował, że to przegapił,” powiedziała Audrey, gdy przygotowywałam się do wyjścia. „Jest pani piękną panną młodą.”

„Dziękuję za wszystko dzisiaj.” Zabrałam torebkę, a wcześniejsza ekscytacja ustąpiła miejsca pustemu uczuciu, którego nie mogłam się pozbyć.

Na zewnątrz zaczęło padać. Pośpieszyłam do samochodu, kurczowo trzymając portfolio ze zdjęciami sukien ślubnych, które widziałam tylko ja. Droga do domu wydawała się dłuższa niż zwykle, każde światło na skrzyżowaniu dawało mi więcej czasu na odtwarzanie w myślach nagłego wyjścia Gavina.

Wieczorem siedziałam zwinięta na kanapie z kieliszkiem wina, przeglądając zdjęcia, które zrobiłam dla Gavina. Wysłałam je kilka godzin temu. Nie odpowiedział. Czy w ogóle je zobaczy?

Telefon zabrzmiał sygnałem wiadomości od nieznanego numeru. Bez tekstu, tylko załącznik z obrazem. Zdezorientowana, otworzyłam go.

Zdjęcie załadowało się z perfekcyjną klarownością: Gavin przed Boston General Hospital, delikatnie wspierający Sophię White, ciężarną wdowę po swoim bracie, do swojego Mercedesa. Znacznik czasu wskazywał 19:15 — ledwie trzydzieści minut temu. Na jego twarzy widniał wyraz, którego nie widziałam od lat — szczera troska, czułość, uwaga.