Od Niewolnicy do Towarzyszki

[Pandory's POV]

"Podnieś się!" Głos rozlega się wokół mnie, wyrywając mnie z lekkiej drzemki, którą właśnie udało mi się złapać. "Podnieś się, teraz!"

Dysząc, czuję, jak ktoś szarpie mnie za kołnierz, a potem upadam na ziemię. Moje oczy otwierają się szeroko i kiedy patrzę w górę, widzę Geoffrey'a, mojego strażnika, który patrzy na mnie z rozbawieniem.

"Nareszcie." Warczy, ciągnąc znowu za mój łańcuch. "Podnieś się."

"Już wstaję," syczę, podnosząc ręce i oglądając zadrapania na nich. "Czy to wszystko było naprawdę konieczne?"

Mówiąc to, powoli wstaję, żeby mógł zobaczyć rany na mojej skórze. Na nikogo nie zaskoczyło, że się uśmiecha i duma błyska w jego ciemnych oczach, co sprawia, że przez moje ciało przechodzi dreszcz.

"Gdybyś wstała za pierwszym razem, to by się nie stało." Zauważa, odpinając mój łańcuch. "Chodź."

Nie czeka na moją odpowiedź, zanim zaczyna mnie ciągnąć do przodu, prowadząc mnie z celi do korytarza, który już jest wypełniony innymi jak ja.

Stoją sztywno, ich twarze są bez wyrazu, oczy puste. To norma w tym miejscu, ale za każdym razem, gdy to widzę, przyprawia mnie to o dreszcze.

Mieszkam tu od siedmiu lat, czekając i mając nadzieję, że będę mogła się uwolnić, ale żadna ilość nadziei nie spełniła mojego życzenia. W tym momencie zaczynałam myśleć, że może to nigdy się nie stanie, ponieważ nikt nie chciał mnie kupić.

Widzisz, jestem przeklęta, przynajmniej tak o mnie mówią. Z moimi białymi włosami i złotymi oczami, wyróżniam się za bardzo. I chociaż można by pomyśleć, że ktoś mnie kupi z powodu tych cech, unikali mnie.

Może to przez plotki, które mnie otaczały. Że jestem demonem w wilczej skórze, czekającym na swoją szansę, by zniszczyć każdego, kto mnie kupi. Że to ja byłam powodem, dla którego moja cała wataha została zniszczona. Że przynoszę pecha każdemu, kogo spotkam.

Widzisz, nie zawsze byłam więźniem tego miejsca. Byłam kiedyś dumną córką watahy Krwawego Księżyca. Mój ojciec i matka byli alfą i luną tej watahy, a ja miałam przejąć dowodzenie. Przynajmniej tak miało być, ale ostatecznie nigdy nie dostałam tej szansy.

Pewnej strasznej nocy moja wataha została zaatakowana. Wszyscy, których znałam i kochałam, zostali zabici, a mnie zabrano.

Nawet teraz pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj, żadna ilość lat, które minęły, nie sprawiła, że zniknęło to z mojej pamięci, i szczerze mówiąc, nie chciałam, żeby zniknęło. To była noc, którą powinnam pamiętać, ponieważ wszyscy zginęli, a ja nie mogłam nic zrobić, żeby to powstrzymać.

Przepraszam. Myślę cicho, moje serce ściska się boleśnie, mój oddech się urywa. Tak mi przykro.

"Ruszaj się," Geoffrey sapie, wyrywając mnie z zamyślenia. "Przestań wlec nogi."

"Przepraszam," sapie, starając się nie upaść. "Może gdybyś nie szedł tak szybko, mogłabym...AH!"

Nie zdążam dokończyć słów, zanim upadam do przodu, moje ciało uderza o ziemię, a moja głowa odbija się od betonu.

"Cholera," syczę, próbując wstać, tylko po to, by zostać zaciągniętą.

"Mówiłem ci, żebyś nadążała."

To wszystko, co mówi Geoffrey, zanim rusza dalej, a ja podnoszę się na nogi. Kiedy w końcu docieramy na miejsce, kąpielowe służące już czekają.

„Czekaj,” syczę, gdy prowadzą mnie do balii przeznaczonych dla tych, którzy będą wystawieni na aukcję. „Dlaczego mnie tu przyprowadzono?”

Ponieważ nigdy się nie sprzedałem, madame zazwyczaj nie zawracała sobie głowy kąpaniem mnie. Zamiast tego trzymała mnie przykutego na uboczu, abym mógł patrzeć, jak inni są sprzedawani, podczas gdy ja pozostawałem.

„To twoja szczęśliwa noc.” Gładki, słodki głos mruczy, a kiedy się odwracam, widzę madame. „Jesteś gwiazdą wieczoru.”

Gwiazda? O czym ona mówiła? Co się działo?

Z każdą minutą czułem, jak mój strach rośnie.

„Nie rozumiem,” mówię. „Dlaczego miałbym…”

„Upewnijcie się, że będzie wyjątkowo czysta.” Madame rozkazuje, całkowicie mnie ignorując. „Inaczej to wasze głowy polecą.”

„Oczywiście,” Geoffrey chichocze. „Upewnimy się, że zadowoli naszego gościa i zwróci nam wszystko, co jest nam winna.”

„Co?” dyszę, wciąż nie rozumiejąc, co się dzieje. „Co to znaczy?”

Oczywiście, wiedziałem, co to znaczyło. Wiedziałem, co działo się na tych aukcjach, ale mówienie takich rzeczy o mnie po prostu nie miało sensu.

„Chodź, kundlu,” Geoffrey rozkazuje, szarpiąc mnie ponownie. „Przestań się ociągać. Jeśli myślisz, że unikniesz aukcji, marnując czas, mylisz się.”

„Nie!” dyszę, zaczynając walczyć. „Nie! Nie chcę!”

Chociaż wiedziałem, że walka nic mi nie da, nie mogłem powstrzymać się od prób zatrzymania Geoffrey'a.

„Bądź posłuszna.” Geoffrey warczy, szarpiąc mój łańcuch tak mocno, że upadam na kolana przed nim. „Nie chcesz, żeby twój kupiec zobaczył cię pokrytą ranami, prawda?”

„Czy to oznaczałoby, że moja wartość spadnie?” rzucam wyzwanie i od razu tego żałuję, gdy madame wplata palce w moje włosy i szarpie.

„Słuchaj, ty podła mała kreaturo.” Warczy, podnosząc mnie tak, że jesteśmy oko w oko. „Zmarnowałam na ciebie mnóstwo czasu i pieniędzy i nadszedł czas, żebyś mi to wszystko zwróciła.”

„Nie prosiłem cię o to.” Warczę.

Natychmiast wolna ręka madame trafia w mój policzek, a moja głowa odskakuje na bok, podczas gdy moje ucho dzwoni i czuję smak krwi w ustach.

„Niewdzięczna, łajdaczko!” Warczy, jej oczy błyszczą niebezpiecznie. „Mam nadzieję, że twój nowy właściciel porządnie cię złamie, bo gdybyś miała zostać tutaj, zrobiłabym to sama.”

„Nie będę miała kupca,” mówię jej, uśmiechając się z szyderczym rozbawieniem. „Nikt mnie nigdy nie kupuje! Dlatego wciąż tu jestem.”

„Nie tego wieczoru.” Uśmiech madame jest teraz pełen triumfu, zimny, ostry jak brzytwa i absolutnie pewny. „Tego wieczoru zostaniesz kupiona. Twój kupiec poczynił bardzo konkretne ustalenia, abyś stała się jego tej nocy.” Popycha mnie w stronę balii z casualną brutalnością. „Teraz ruszaj tyłek.”

I tak oto świat znowu się przechyla.

Ktoś mnie chce.

Ktoś zaaranżował, żeby mnie kupić specjalnie.

Pytanie nie brzmi już, czy zostanę sprzedana.

Pytanie brzmi: dlaczego?