27 Book(s) Related to gun x clover

พี่กล้าไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้ เมื่อจู่ๆ น้องเมียที่ตนเฝ้าจ้องหวังปล้ำอยู่เป็นนานสองนาน จะเยื้องย่างพาร่างอันเย้ายวน มาป้อนถึงปาก เขาชายกล้าพี่แข็งแกร่ง มีหรือจะปล่อยน้องเมียผู้น่ากินไปได้ง่ายๆ อย่างนี้ก็ต้องปะทะกันสักตั้ง เพื่อให้รู้แพ้รู้ชนะเท่านั้นล่ะสิ

---- ผัวทวิน ----
กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ แต่ถ้ามีนา...กินผัวเด็กพร้อมกัน
ทั้งสองคนคงยิ่งกว่าอมตะสินะ เช่นนั้นต้องเรียกว่าอมตะนิรันดร์กาล
เพชรก็ละมุน ทองก็ดุดัน พอสองรวมกันช่างแซ่บทบเท่าทวีคูณ
นานๆ มีผัวทีควบสองต้องประสงค์ ลงตัวหน้าหลัง เคล้าคลอดุดัน
จัดไปเจ๊...ชอบ
---- ยามรัก -----
บางคนคิดค้นการสร้างสีสันให้กับชีวิตคู่ ครีเอทรสรักแตกต่างกัน ส่วนแพทตี้มีความฝันที่จะสร้างเสริมชีวิตคู่ด้วยวิตามินสูตรพิเศษ โดยการเฟ้นหาผัวใหม่ไม่ซ้ำหน้า ไม่ซ้ำอาชีพ ที่สำคัญเน้นใหญ่ยาว ลีลาเด็ดเผ็ดร้อนเพื่อความไม่จำเจ ชีวิตรักจะได้สุขสดชื่นยาวนาน ที่สำคัญเธอเองก็ต้องสวย ใหญ่ อวบอิ่ม การปล่อยตัว เหี่ยวแห้งโรยรา จึงไม่น่ายกย่อง คำพูด ผู้หญิงควรปลุกความแรดในตัว จึงได้ผลกับแพทตี้ เธอคิดแผนกระชับรักได้แล้วเธอก็ลงมือทำ หาผัววันละคนอย่างที่ตั้งใจ

พี่ชาย พี่แอบรักน้อง (นอกไส้) มา 20 ปี ดูแลประคบประหงม ยิ่งกว่าไข่ในหิน ทำตัวเป็นยักษ์ กีดกันผู้ชายทุกคนออกไปจากชีวิตน้อง สุดท้ายกลับอดใจไม่ไหว แอบกินน้องซะเอง ด้วยความอร่อยลิ้นร่วมกันไป

ป๋านิค x หนูมายด์

ร่างสวยเย้ายวน กลิ่นหอมละมุน ขยับหนีไปจนมุมตรงพนักโซฟา คนไล่ที่ต้องการกินไม่ละพยายามในการขยับตาม ยกแขนวางบนพนักพิง คล้ายโอบกอดคนขี้กลัว
“ชื่ออะไร” เหมือนแกล้งถามทั้งที่รู้จักเธอจากปากผู้จัดการ แต่ก็อยากถาม อยากได้เสียงหวานๆ ตอบเขาด้วยปากเธอเอง
“มะ...มายด์ค่ะ” นกน้อยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
“มะ...มายด์ค่ะ ชื่อแปลกดีนะ” มาเฟียตัวใหญ่ยี่ยวนนิดๆ ชื่อน่ารักสมตัว พูดไปอย่างนั้นเองว่าชื่อแปลก มายด์ก็น่าจะหมายถึงใจ
“เอ๋...ไม่ใช่ค่ะชื่อมายด์เฉยๆ เรียกมายด์ได้ค่ะ” ไม่ใช่มะ...มายด์ซะหน่อย
“มายด์ก็พอ” เขาทวนชื่อมายด์ก็พอ
“อีตาบ้า” ตวาดเขาเสียงขรม พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในถ้ำเสือ ไม่ควรแสดงความเกรี้ยวกราด จึงลดเสียงแว๊ดลง “ฉันหมายถึงฉันชื่อมายด์ค่ะ” บอกชื่อตัวเองอีกหน ไม่ต้องอยากทราบชื่อจริงนะ แค่มายด์พอแล้ว เธอไม่ได้เตรียมชื่อเข้าวงการมา บอกผู้จัดการตามประวัติที่ยื่นสมัครงานมายด์เท่านั้น
“อ้อ...นึกว่ามายด์ก็พอ” ยียวนผิดวิสัยในแบบเมนนิโคมาเฟียเถื่อน ไม่รู้สิอยากกวนเธอซะอย่างนั้น ตอนนี้เขานึกว่านั่งอยู่ข้างขนมปังกลิ่นวานิลลาเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร นึกหิวขึ้นมาซะแล้วสิ รสชาติเป็นเป็นยังไงน๊า คนตัวใหญ่แอบคิดเหมือนเด็กหิวขนม

เขาคอยกีดกันเธอออกจากผู้ชายคนอื่น ทั้งที่อยู่ในสถานะ”เพื่อนสนิท” มิหนําซํ้าตัวเองยังทำตัวเจ้าชู้ไม่เลิก ทำร้ายความรู้สึกเธอกลับไปหาแฟนเก่ารุ่นน้องคณะปีหนึ่ง สุดท้ายในวันที่เขารู้ตัวว่ารักเธอ มันก็สายไปเสียแล้ว…

เหยื่อติดเป็ดแล้ว ลลิดาเดินทิ้งสะโพก นวยนาดเข้าห้องน้ำ ทำทีเป็นทำธุระอย่างเชื่องช้า เพื่อรอเวลา ยกข้อมือขึ้นดูเวลา จึงได้เดินออกราวกับไม่มีอะไรทั้งนั้น
ร่างสูงใหญ่ก้าวมาขวางเธอตรงหน้าห้องน้ำหญิง ลลิดาทำทีเบี่ยงตัวหลบ ไม่ได้ใส่ใจผู้ชายตัวสูงใหญ่
“แอนนี่ ชลวี” เขาเอ่ยชื่อที่เห็นในนามบัตร
“คุณรู้จักชื่อฉัน” ร่างเพียวบางสัดส่วนยวนตาชงัก ถอยมาถามชายตัวสูงใหญ่
ฉับไวที่เธอหันมาทางเขา มือใหญ่ดันเธอเข้าไปในห้องน้ำหญิง
“จะทำอะไร” ลลิดาตกใจกับท่าทางคุกคามของเขา “นี่มันห้องน้ำหญิงนะ”
สมิธล็อกประตูห้ามใครก็ตามเข้ามาในห้องนี้ “ผมสมิธ พอล ภควัต” ถือโอกาสแนะนำตัว
“เราเคยเจอกันหรือคะ” ลลิดาทำทีจำเขาไม่ได้
“เมื่อเช้าเราเพิ่งเจอกันแอนนี่”
“เมื่อเช้า” พริตตี้สาวทำทีเป็นคิด “อ้อ...ที่หน้าประตู” สตีฟไม่เห็นบอกว่าเขารุกเร่าน่ากลัว พอดวงตาก้มต่ำสิ่งที่เธอเห็นตุงอยู่ด้านล่าง ทำให้ขยาดสะดุ้ง ไม่กล้าแสดงความตกใจ ได้แต่สงบอารมณ์ไว้ อย่าสั่นซี้ยัยดา หญิงสาวบอกตัวเองอยู่ในใจ เดี๋ยวงานเสียได้

เคนยูทาโร x มิจัง (มิ่งขวัญ)
“คนพิเศษ” คือมิจัง
“ผมไม่เข้าใจ” เคนยูทาโรไม่เข้าใจ ประโยคที่หญิงสาวว่ามาทั้งหมด
“คนใจหยาบอย่างคุณคงยากเข้าใจ จะให้ฉันเรียก รปภ. มาลากคุณไปมั้ย อ้อ...อย่างคุณพวกยากุซ่า คงไม่กลัวแค่ รปภ.ตัวกระจ้อย”
“มิจัง ผมรักคุณ ผมรักคุณ” เคนยูทาโรบอกรักมิ่งขวัญอีกครั้งเจือใบหน้าเศร้าหมอง เขากลับไปญี่ปุ่นร่วมเดือนนึกว่าเธอจะลืมความโกรธเคืองหากแต่ไม่เลย แล้วไหนใครๆ เคยบอกไว้ว่าผู้หญิงโกรธง่ายหายเร็ว ตรงข้ามกับมิ่งขวัญในตอนนี้
“อย่าพูดคำว่ารักให้เสียเวลาเปล่า เพราะในหัวใจคุณไม่มันอยู่จริง ออกไปจากชีวิตฉันซะที อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” มิ่งขวัญยังคงไล่เคนยูทาโรเสียงแข็ง ในความรู้สึกเจ็บปวดทุกคำพูดที่พูดออกมา จู่ๆ เธอกลับเข่าอ่อนล้มลงซะดื้อๆ

ป๋าคอน หนูดา
แอบมองเธออยู่เงียบๆ จากห้องส่วนตัว เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน เมื่อไรจะมีโอกาสไปทำความรู้จักเธอ จะทำอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อแม่ปลาน้อยของเขา มีเจ้าของแล้วนี่สิ ทำยังไงก็ไม่สามารถตัดใจได้ ต่อให้เธอมีเจ้าของก็ยังชอบอยู่ดี
คราวนี้ก็ร้อนถึงสองบอดี้การ์ดมาดเท่ ทนเห็นเจ้านายแอบรักสาวข้างเดียวไม่ไหว เลยวางแผนเพื่อให้เจ้านายสมหวัง ลักพาตัวสาวเจ้ามาส่งให้ถึงปากมาเฟียหนุ่มซะเลย แทนที่จะปฏิเสธ คอนเนอร์กลับรับของชิ้นนั้นไว้ แล้วจัดการฟาดซะจนเกลี้ยง แถมยังมัดมือชกจับเธอจดทะเบียนด้วยความใจร้อนของตัวเองซะนี่ แล้วอย่างนี้ยายปลาน้อยน่ารักจะทำอย่างไร เมื่อดิ้นไม่หลุดทั้งพฤตินัยและนิตินัย เลยกลายเป็นเมียมาเฟียด้วยความเร่งรีบอย่างน่าตบ

นายอำเภอไตร จตุพร ผู้ถวิลหาเพียงการทำงานรับใช้ประชาชน จนเมื่ออายุ 35 ปีแล้วยังไม่หมายจะลงเอยกับสาวใด ร้อนใจถึงพ่อแม่ที่กลัวไม่มีหลานให้อุ้มทันก่อนวัยชราภาพ จึงได้หมั้นหมายผู้หญิงให้กับลูกชายถึงสามคน แต่...มีเพียงหนึ่งหญิงที่เป็นตัวจริงเท่านั้น นายอำเภอหนุ่ม มาดแมน หล่อล่ำ ผู้มีเลือดเนื้อแห่งความเป็นชายอยู่เต็มเปี่ยม จะทานทนกับการยั่วยุ เร้าจิตใจจากสามสาวได้หรือไม่ ต้องคอยติดตามและลุ้นไปทุกตัวอักษรกัน ในโลกแห่งจินตนาการไร้ขอบเขต


สาว 1 ขาวสะพรั่งดั่งไข่ปอก อาบน้ำนม หมวย สวยเซ็กซ์ ช่างยั่ว ด้วยกิริยาแช่มช้อย เจ้าของนามโม่ลี่ (แม่ดอกมะลิ)
สาว 2 เร่าร้อน แหม่มจ๋า หัวทอง สรีระเด่นชัด กล้าได้ กล้าเสีย จัดจ้าน นามพอลลีน
สาว 3 กะโปโลเปี่ยมสุขสนุกสนาน สาวใช้คนใหม่ แปลงโฉมจนขี้ริ้ว ตื่นกลัวขึ้นมาเป็นต้องที่หลบภัย นางสาวแสนรัก หรือ สร้อย มาในนามสาวใช้

อาเดียวขา...รสชาติไม่เค็มโดด ไม่หวานไป รู้มั้ยอารสกำลังดี รู้แบบนี้กินอานานแล้วค่ะ

เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอและทำทุกอย่างที่จะได้เธอมาครอบครอง

ความพลาดพลั้งเพียงแค่ครั้งเดียว ชีวิตที่แสนอิสระและสงบสุขก็อันตพาลหายไปเมื่อมีเขาเข้ามาเป็นเงาตามตัว
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน

'คะนิ้ง' คือสาววัยรุ่นมหาลัยคณะอักษรปี 2 ที่สวยสะพรั่ง
เเต่ความสวยน่ารักของเธอดันไปกระเเทกตาเด็กอาชีวะเเบบเขา
'ฉลามดุ' จึงหมายมั่นปั้นมือที่จะจีบสาวเเบ๊วคนนี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
ถือคติที่ว่าตื้อเท่านั้นที่จะได้ครองใจเธอ
เเต่... ติดอยู่ที่ปัญหาเดียวเท่านั้น ปัญหาเดียวที่ว่านั่นก็คือ
สาวเจ้าดันกลัวเขาเเบบน้ำหูน้ำตาไหลพรากทันทีที่เข้าใกล้
ก็เเค่บุกไปขอเบอร์โทร จนกระทั่งตามไปส่งบ้าน
โทรหาทั้งเช้าเเละเย็น พร้อมกับบุกไปรับส่งที่มหาวิทยาลัย
ก็คนมันชอบ ก็ไอ้ฉลามดุหัวโจกอาชีวะคนนี้มันชอบเธอ จะให้ทำไง

ผมมันวายร้าย ก็ไอ้ผมมันวายร้าย
เเต่ขอสักที ที่จะเป็นวายร้ายที่ได้นางเอกบ้าง จะผิดมั้ย

“เธอโกหก ฉันเป็นแฟนคนแรกของเธอ เป็นทุกอย่างของเธอ เธอไม่มีทางจะลืมฉันได้ และเรามีลูกด้วย…!”
เพี้ยะ!
“คุณกับฉันเราไม่รู้จักกันมาก่อน คุณกับฉันเราไม่เคยเป็นแฟนกัน เราไม่เคยมีสตอรี่ดี ๆ ร่วมกัน คุณไม่ใช่ทุกอย่างของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องลืมคุณ เพราะฉันไม่เคยจำคุณ และคุณกับฉันเราไม่เคยมีลูกด้วยกัน คนที่ฉันรัก คนที่เป็นทุกอย่างของฉัน คนที่ฉันจำไม่เคยลืม คนที่เป็นพ่อของลูก และคนคนเดียวที่ฉันจะรักตลอดไปก็คือพี่ทราย ซึ่งเขาตายไปแล้ว เขาตายไปจากฉันแล้ว เขาเหลือไว้เพียงความทรงจำ คุณอย่าพูดถึงมันอีก ขอร้องอย่ามาจำ อย่าแสดงตัวว่าสงสารฉัน ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคนอย่างคุณ ไม่ต้องการคำขอโทษในเรื่องนั้น เพราะคุณคือขุนแผน ขุนแผนที่เลวระยำ คุณมันเป็นคนละคน คุณเทียบพี่ทรายของฉันไม่ได้สักนิด อย่าพูดถึงเขา และอย่าพูดเรื่องของฉันอีก”

วิ่งตามเหมือนคนบ้า ทวงสัญญาครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายเขาก็ยังยืนยันว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างเธอ เอาเถอะ เมื่อถึงเวลาเธอก็คงจะพอ!!

“กูอยากจะเตือนมึง ต่อให้กูจะเป็นเพื่อนมึงสนิทกันยังไงกูก็ยังเป็นผู้ชาย จะทำอะไรระวังตัวไว้บ้าง”

ไมค์ หรือ ไมเคิล
ชายผู้สูงศักดิ์มียศเป็นถึงลอร์ดวัลโด้..... เพราะสายเลือดที่มีทำให้ทางเดินชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเฉกเช่นคนอื่น ใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขรับใช้ของราชวงศ์ ทุกการกระทำเพียงเพื่อให้คนที่รักได้อยู่สุขสบายไร้ภัยใดกล้ำกรายดวงใจของตน.....

ตัวเล็ก หรือ เอวา
ชีวิตเกิดการพลิกผันตาลปัตรแปรเปลี่ยน ทำให้ชีวิตที่เคยมีครบทั้งพ่อแม่พี่น้อง ครอบครัวที่อบอุ่น กลับกลายเหลือเพียงชายคนเดียวที่ช่วยชีวิตให้รอดพ้นภัย ยกให้พี่ชายเป็นที่หนึ่งในดวงใจทุกๆ เรื่องราว

โรม หรือ โรมีโอ
ผู้ช่วยคนสนิทของไมเคิลที่ติดสอยห้อยตามไปในทุกๆ ที่ จัดการทุกสิ่งได้ดีเลิศจนบอสหนุ่มแทบไม่ต้องลงแรง ความจงรักภักดีที่มีให้ แม้ตายถวายหัวก็ยินยอมมอบให้ไม่มีเกี่ยงงอนหากเป็นความปรารถนาของบอสผู้เป็นนาย

บาร์ค หรือ บารอน
เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อน.... ในทุกการกระทำ มักจะมีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่เสมอ แต่ใครเลยจะรู้....... ถึงความคิดในจิตใจภายใต้ใบหน้าที่พร่างพราวไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขอยู่เสมอ

เพราะอุบัติเหตุทำให้สองพี่น้องต้องมาผูกติดอยู่ด้วยกัน คนพี่ทำงานตัวเป็นเกลียวหาเลี้ยงน้องเพียงลำพัง ในขณะนั้นผู้ช่วยคนสนิทที่มีอายุเท่ากันก็ปรากฏตัวขึ้น นอกจากนี้แล้วยังมีเพื่อนสนิทที่ไม่คิดเป็นแค่เพื่อนยังคอยมองจ้องไม่คลาดสายตา ปมเรื่องราวร้อยเรียงถักทอเป็นใยหนา คงจะง่ายกว่าหากคิดตัดความสัมพันธ์....

ตอนที่ฉันรักพี่กลับร้าย พอตอนนี้ไม่ได้รักแล้ว จะมาหวังเอาอะไรอีก ‘ความเกลียดชังเหรอ?’

“พี่เคยบอกแล้วว่าพี่เกลียดคนโกหก แค่พูดความจริงมันยากนักหรือไง หรือเธอเห็นพี่เป็นควายในสายตาเธอ” เขาเริ่มพูดแล้ว และน้ำเสียงของเขามันน่าเกรงกลัว เหมือนว่าตอนนี้เขากำลังโกรธฉันเอามาก ๆ
ไม่โกรธสิแปลก ฉันปิดบังเขานี่เนอะ
“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้โกหก” แก้ตัวได้แย่มากเลยคนดี
“ถ้าที่เธอทำไม่เรียกว่าการโกหก แล้วมันเรียกว่าส้นตีนอะไร” นับว่าครั้งนี้เขาพูดหยาบกับฉันมากเลยก็ว่าได้
“มันคือเรื่องที่หนูไม่จำเป็นต้องบอกรุ่นพี่ไงคะ”
“พี่เป็นนายจ้างเธอ ให้เธอทุกอย่าง เธอควรบอกพี่” มันก็จริง ฉันหลอกเขา ทั้งที่เขาช่วยฉันทุกอย่าง
“หนูแค่คิดว่ามันคือเรื่องส่วนตัวของหนู”
“แล้วที่เธอทำงานให้พี่ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพี่หรือไง มันไม่แฟร์สำหรับพี่เลยว่ะ” พี่สายรหัสมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความผิดหวัง “ต่อไปนี้ เราสองคนจบกันคนดี ออกไปจากชีวิตของพี่ซะ”
เป็นครั้งแรกที่พี่สายรหัสเขาเรียกชื่อของฉัน และคงเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน

นางเอกตามพระเอกจนสงสัยว่าทำไมถึงตามติดขนาดนั้น โดยที่พระเอกจำนางเอกไม่ได้ว่าตัวเองเคยช่วยชีวิตนางเอกเอาไว้และพระเอกเป็นรักแรกของนางเอก จึงอยากตอบแทนเขาไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามแต่แม้กระทั่งตกเป็นของเขา เธอก็ยินยอม... เพราะเขาคือรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ

"คะ คนโปรดยอมแล้ว ยะ อย่า...ทำอะไรหนูเลยนะคะ" น้ำตาร่วงแหมะลงบนหลังมืออีริค "คะ คนโปรดจะรับใช้คุณท่าน จะรับใช้ด้วยชีวิต"
"หึหึ" อีริคคลายฝ่ามือออกจากคอระหง "ก็อยู่เป็นนี่" เขายืนขึ้นแล้วปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม คนโปรดรีบกอดขาเขาไว้แน่น เพราะเป็นทางเดียวที่เธอจะรอด "แต่ของไร้ค่าแบบนี้ ฉันไม่ต้องการ"
"ให้คนโปรดทำอะไรก็ได้ แต่อย่าส่งคนโปรดกลับไปที่นั่นนะคะ"
"เธอควรจะรู้ไว้อย่างนะสาวน้อย" อีริคยกยิ้ม "ฉันกับไอ้เวรนั่นไม่เหมือนกัน"
"..."!
"ของเล่นชั่วคราวไร้ค่าอย่างเธอ" ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวาน "อย่าริอ่านมาต่อกรกับฉัน"
"..."!

นิยาย 2 เรื่อง

-Bad Guy ตัวร้ายของเธอ
ฟ้าพราวพรรณ หรือ ฟ้า ลูกสาวคนโตของศรศิลป์และดุจดวงดาว
หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี ที่เติบโตมาท่ามกลางความรักและเอาใจใส่ของครอบครัว
เธอเหมือนกับเพชรเม็ดหนึ่งที่ส่องประกายอยู่ตลอดเวลา ผู้เป็นพ่อจึงไม่เคยปล่อยให้เธอได้เผชิญโลกด้วยตัวเองเลย
กักขังเธอไว้ราวกับไข่อยู่ในหิน และเมื่อวันหนึ่งที่อดทนต่อไปอีกไม่ไหว ฟ้าพราวพรรณก็ไม่คิดจะทน!

"ลูกแค่อยากมีเพื่อนบ้าง คุณพ่อสั่งให้คนเลิกตามกันสักทีได้ไหมคะ?"
"ลูกไม่อยากเป็นลมใต้ปีกของใคร เรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้ พ่อก็รู้"


-พ่ายรักสลับร้าย
เพื่อแก้แค้นลูกนกผู้หญิงแพศยาที่เป็นต้นเหตุให้พี่ชายเขาต้องฆ่าตัวตาย
แมทธิวจะเอาคืนให้สาสม!!

โปรย...
“ผู้หญิงสารเลว! ออกไปเลยนะ!!”
“ธิวปล่อยพี่ก่อน พี่เจ็บ! ขอพี่ดูทัชหน่อยนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจเลย!”
“เจ็บเหรอ! คนน่ารังเกียจอย่างเธอมันเจ็บเป็นด้วยรึไง!!”
“พี่ชายฉันฆ่าตัวตายเพราะทนแต่งงานกับเธอไม่ได้รู้ไว้ซะ! อีผู้หญิงทุเรศ!!”
“เพี๊ยะ!! ก็แค่คนที่ผลาญเงินพ่อแม่ไปวัน ๆ ดีกว่าฉันตายแหละ!!”
“ฉันต้องได้!! หากไม่ได้อินทัชฉันก็ต้องได้คุณ! จำไว้!!”
“เธอมันผู้หญิงแพศยา! อย่ามาหวังผู้ชายในอัศวจุลรางกูล!!”

ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร
“หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี
เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมายและความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

ฉันใช้มือดันแล้วทุบที่หน้าอกของเดฟแรงๆแต่ไม่เป็นผลใช้มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยฉันไม่ให้สบัดหนีเขาแขนอีกข้างแค่เท้าไว้ที่โต๊ะข้างตัวก็เท่านั้น แล้วเขาก็ค่อยๆใช้ปากเขาเปิดให้ริมฝีปากฉันเผลอขึ้นเพียงเล็กน้อยแล้วดันน้ำที่มีรสชาติเหมือนน้ำแดง.. มันก็น้ำแดงไง!
เดฟค่อยๆดันน้ำแดงเข้ามาผ่านริมฝีปากของฉัน ทำเอาฉันหยุดทุบตีเเล้วเปลี่ยนเป็นจิกไปที่เสื้อหนาๆของเขาแทนแล้วเผลอกลืนน้ำแดงรสหวานๆที่เขาเป็นคนส่งมาให้อย่างไม่ได้ตั้งใจ
ฉันยืนเหวออึ้งทำอะไรไม่ถูก เมื่อกี้เขา! ทำบ้าอะไรเนี่ย!!
"...อะ.." >ฉันนน เอ๋อแดกไปแล้วจ้า
"ได้กินแล้วนิ พอใจแล้วนะ" ไอ้บ้า! ดูพูดเข้า!!! แล้วพูดนิ่งๆแบบนี้คือ!!!

"ฉันชักสนใจ.. ผู้หญิงอย่างเธอแล้วดิ" สิ่งที่ตามมาหลังคำพูดนี่ คือสายตาที่แทบจะละลายฉันได้ ท่าทางที่ดูแข็งแรงแฝงไปด้วยเสน่ห์นี่ก็ด้วย อันตราย อันตรายกับหัวใจมากๆ หลังจากพากันนิ่งไปสักพัก เขาก็พูดอีกด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล
"ยินดี ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ"
"... และนั่นคือความผิดพลาดของฉัน" อ่อนแอให้เห็นไม่ได้ผู้ชายแบบนี้ ฉันต้องแข็ง เพราะลางสังหรณ์มันกระซิบฉันว่า.. เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น มันกำลังจะส่งผลกระทบถึงฉันไปยันอนาคตแน่ๆ

"หวังว่า..รุ่นพี่ จะไม่ลืมคืนนี้ของเรานะคะ" ฉันกระซิบที่ข้างหูของรุ่นพี่ที่นอนนิ่งราวกับสลบไสล ความรู้สึกเจ็บตรงส่วนนั้นเป็นเครื่องยืนยันว่า.. เขาเป็นความทรงจำแรกของฉัน ก่อนจะค่อยๆลุกจากเตียงแม้ความเจ็บจะแผ่ซ่านก็ตามที ถ้าให้ฉันรอจนรุ่นพี่ตื่นฉันคงต้องอ่อนแอให้รุ่นพี่เห็นแน่ๆ ถึงเราจะไม่ได้เป็นอะไรกัน ถึงแม้ว่าเรื่องที่ฉันตัดสินใจทำมันจะดูใจง่ายเกินไป.. แต่อย่างที่บอกฉันชอบเขา แล้วคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะได้เจอเขา เพราะรุ่นพี่ต้องกลับประเทศไทยแล้ว แล้วเราอาจไม่มีทางได้พบกันอีกเลย....