45 Book(s) Related to urk my nerves

ความฉิบหายมันจะเริ่มมาเยือนถ้าหากเพื่อนของคุณเอ่ยขอความช่วยเหลือ
ชีวิตของผมตอนแรกมันก็สงบสุขอยู่หรอก
แต่พอมาเจอกับยัยเด็กที่ชื่อ 'สโนว์ไวท์' เข้า ชีวิตผมก็ไม่เคยสัมผัสกับคำว่าสงบสุขอีกเลย

"ทำยังไงก็ได้ให้น้องกูเรียนเก่งขึ้นก็พอ"
"เปลี่ยนสมองง่ายกว่านะกูว่า"

ปกติผมเป็นคนที่นิ่งและใจเย็น แต่พอมาอยู่กับเธออารมณ์ของผมมันก็ขึ้นๆ ลงๆ เหมือนคนที่ใกล้จะบ้าเต็มที

"เรื่องรักอ่ะเซียน แต่เรื่องเรียนไม่รู้เรื่อง"

เรื่องราวความรัก ประทับใจ และร้อนแรง
เมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย คุณจะบอกกับตัวเองว่า อยากเป็น "ผู้หญิงของมาเฟีย" สักครั้งในชีวิต

ศึกหนีการนัดดูตัว กลายเป็นศึกแอบหนีไปออกเดทกันซะงั้น ชีวิตนี้คิดจะหนีใครก็หนีได้ แต่อย่าเล่นกับระบบฝาแฝดที่แค่อ้าปากมันก็เห็นไปถึงไส้ติ่ง จะเป็นยังไงเมื่อคนที่เราไว้ใจ…ดันไปร่วมมือกับคนอื่น

บังเอิญหรือพรหมลิขิตที่ขีดเขียนให้สองคนมาเจอกันโดยบังเอิญตลอดเวลา เขาคิดไตร่ตรองดีแล้วว่าในเมื่อมันหลีกเลี่ยงไม่ได้งั้นก็เดินหน้าไปเลยเป็นไง

ดาวิน... นักธุรกิจใหญ่เจ้าของสายการบินDarbieairlines หนุ่มหล่ออนาคตไกลต้องมาเจอวาวาแอร์โฮสเตสสาวในสังกัดที่เจอกันทุกครั้งก็มักจะได้เรื่องเจ็บตัวตลอด ยิ่งเจอบ่อยขึ้นยิ่งรู้สึกว่าเธอคือคนที่น่าสนใจมากจริงๆ

"ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย"

"คะ... คือวากำลังทำงานอยู่ค่ะ"

"เดี๋ยวจ่ายให้ห้าเท่าเลย ไม่ต้องทำแล้วไปกินข้าวกันดีกว่า"

เขายื่นมือไปตรงหน้าหญิงสาว วาวายิ้มกว้างออกมาก่อนจะเกร็งไปหมดเมื่อถูกเจ้านายชวนแบบนั้น

"จะดีเหรอคะเกรงใจจังเลย แหะๆ"

"ไปเถอะ ฉันใจดีนะ :)"

กว่าจะทำให้เขาสนใจฉันมันไม่ง่ายเลย กว่าฉันจะเป็นที่สนใจฉันต้องใช้ความพยาบามอย่างหนัก และหลังจากนี้เขาจะต้องมองมาที่ฉัน แค่ คน เดียว!

“รับสิพี่เจฟ รับสิ”
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”

“อยากเลิกฉันก็เลิกให้แล้ว นายยังค้องการอะไรจากฉันอีก?“
“ฉัน…ต้องการเธอ“

ที่รัก
ปราการ – สิตามนินท์
จะเป็นเช่นไร ถ้าเธอรักพี่ชาย
ผู้ซึ่งไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน
ปราการได้รับการเลี้ยงดูและอุปถัมป์จากคุณแม่บุญธรรม เขาไม่เคยลืมบุญคุณและไม่เคยลืมว่าเขามอบหัวใจทั้งดวงให้แก่ สิตามนินท์ ลูกสาวแท้ ๆ ของคุณแม่บุญธรรมที่ส่งเธอไปอยู่ภายใต้การดูของเขา

เรื่องราวของเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อกัน

ฉันสะดุ้ง พี่มาร์หยุดจูบทันทีก่อนจะมองมาที่ฉัน สายตากับลมหายใจร้อนผ่าวนี่... มันทำให้ฉันมองว่าเขาหล่อขึ้นเป็นเท่าตัว
“เมื่อกี้อะไร?” พี่มาร์ถามทั้งที่ใบหน้าเรายังอยู่ใกล้กันในระดับปลายจมูกชนกันได้ แรงสั่นเมื่อกี้เกิดขึ้นที่ฟันของฉัน ฉันใช้ลิ้นเลียไปที่เหล็กจัดฟันของตัวเอง แน่นอน มันหลุด ฉันลอบมองหน้าของคนที่คร่อมฉันอยู่ นี่เราจูบกันถึงขั้นเหล็กหลุดเนี่ยนะ! น่าอายชะมัด
“...เหล็กฉันหลุดนะ”
“หลุด?”
“....อื้ม ก็ ฟันพี่มัน...” ก็เขาใช้ฟันกัดริมฝีปากฉันอะ! มันคงเลยไปโดนไง พูดได้ไหมแบบนี้ อายนะเนี่ย!!!!>////<
“..อ่าฉัน ทำแรงไปสินะ”

เมื่อ พฤกษา ต้องแต่งงานกับ น่านบงกช จากเงื่อนไขที่ผู้ใหญ่ตั้งขึ้น และต้องแต่งโดยไม่มีข้อแม้
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?

ฉันกับน้องสาวอีกสองคนถูกคุณพ่อไล่ออกจากบ้านโดยไม่ให้เงินติดตัวมาสักบาทเดียว มีพี่น้องอยู่สามคน มีตัวเอง หนูหน่อย หนูนา ตั้งแต่ที่คุณแม่เสียคุณพ่อก็มีภรรยาใหม่ แต่โชคร้ายที่คุณพ่อท่านหลงเมียใหม่จนไม่สนใจพวกฉันทั้งสามคน แถมพวกเรายังถูกแม่เลี้ยงใส่ร้ายว่าคิดจะทำร้ายเธอพอพวกฉันบอกว่าแม่เลี้ยงคนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่คิดแถมยังคิดฆ่าเราสามคนอีก คุณพ่อก็ไม่เชื่อแถมยังไล่ให้พวกฉันไปอยู่ที่อื่น พวกเราสามคนมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่อยู่ให้คนในบ้านนั้นดูถูกอีก

เขาคือผู้มีพระคุณที่ฉุดรั้งเธอให้หลุดพ้นจากนรก เขาดูแลส่งเสียเธอและเธอก็ตอบแทนพระคุณเขาด้วยการดูแลเขาทุกอย่าง จนกระทั่งวันหนึ่งความรู้สึกบางอย่างแปรเปลี่ยนไป เมื่อทั้งสองคนเกิดมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง หากมันคือเรื่องผิดพลาดเขาคิดเช่นนั้น แต่นานวันเขาเธอกลับทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักครั้ง มันเพราะอะไรกัน?

“อาหลาง... หึ นายมันก็แค่ที่ระบายอารมณ์ของฉัน”
หลิวเฟยหลง มาเฟียหนุ่มหยิบเสื้อผ้ามาสวม ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของทาสรักหนักๆ ทีหนึ่ง แล้วเดินออกไปจากห้องนั้น
ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนอย่างเดียวดายเหมือนเช่นทุกครั้งที่เคยทำ
“คุณหลิว จะมีสักวันไหมที่ผมจะเป็นคนสำคัญของคุณบ้าง...”
ไป่หลางลืมตาขึ้นมองร่างหนาที่เดินพ้นประตูไปพึมพำเสียงแผ่วพร่าด้วยความเจ็บช้ำ หัวใจปวดปร่าร้าวรานไม่เคยจางหาย
เมื่ออีกฝ่ายยังคงทำร้ายหัวใจของเขาไม่สิ้นสุด แต่หัวใจเจ้ากรรมมันกลับไม่ยอมถอนใจยังคงปักใจรักมั่น
ยอมให้อีกฝ่ายทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเสพติดความเจ็บปวด
หวังเพียงสักวันจะได้รับความสำคัญ จะมีค่าเป็นคนในหัวใจของมาเฟียหนุ่มบ้าง

"หนูซิงนะคะสนใจไหม?" ฉันฉีกยิ้มจนเห็นฟันเรียงสวย​ หึ!! พอได้ยินว่าซิงหยุดเลยนะ​ โอกาสมีเสี่ยเลี้ยงของอีชาใกล้เข้ามาทุกที​ 😏ฮึฮึ
"หึ" เขาหรี่ตามองฉัน​ ไม่ได้!! อีชาส่งสายตายั่วยวนสุดฤทธิ์​ หล่อขนาดนี้อีชาต้องได้ไม่ยอมเด็ดขาด​ ว่าที่ผัวหล่อขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง5555
"ถ้าไม่ล่ะ"
จึก!! โดนไปอีก1ดอก​ จุกในจุก​ จุกเชี้ยๆ​ เราจ้องหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขา​ โอ้แม่เจ้าโว้ย!!! หล่อวัวตายควายล้ม​ อีชาต้องเอาเป็นผัวให้ได้​ อีชาไม่ยอมแพ้(ร่ายมนต์​ใส่เสี่ยก่อน​ โอ้ม!!! รักกูหลงกูเพี้ยง!!)​
"เสี่ยเคยกินเด็กซิงไหม? เสี่ยรู้ไหมว่ามันอร่อยแค่ไหน?" (เอาแล้วไงอีชามึน​ จะเอาให้ได้5555)​
"..." เขาไม่พูดแต่มองหน้าเรา​ โอ้ยยยย!! ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ​ อยากได้ๆ​ หล่อจัดปลัดบอกให้ตายเถอะ!!!
"ว่าไงคะเสี่ย​ ถึงหนูจะไม่ใช่สเป็คเสี่ยเท่าไหร่​ แต่หนูยังซิง​" ฉันลูบมือไปที่แผงอกที่มีขนขึ้น​ โอ้ยยยย!!! คนอะไรใส่ชุดสูท​ได้แบดมากกกกก!!!! กร้าวใจอีชาเหลือเกิน
ยิ่งเงยหน้ามองหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งหลงใหล​ พระเอกหนังไทยยังหล่อไม่เท่า มาร่ายมนต์​ให้เสี่ยหลงรัก​ หรือจะหลงรักเอง​วะ!!!! ไม่ได้!! จะมาหลงเองไม่ได้!!! ท่องไว้เพื่อเงินๆ!!!
"ลองก็ดีนะโจฮาน!" เสี่ยภูมิเอ่ยขึ้น​ กรี๊ด​ดดด! ผัวในอนาคตอีชาชื่อโคตรเท่​ โจฮานมันสุดๆชื่อหล่อคนก็หล่อแม่เจ้าโว้ยยยย!!!

"ยัยป้าแว่นหนานิ อ่า! อะไรวะเนี่ย..เจออีกแล้ว หรือจะเป็นแฝด คงจะเป็นแฝด.." วิลเลียมดับบุหรี่ที่ยังสูบไม่หมดหมายจะเดินกลับไปที่บาร์ แต่จู่ๆ มนุษย์ป้าแว่นหนาก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เขาเห็นเธอถือโทรศัพท์ในมือแน่นทั้งที่ยังมีสายเรียกเขา แต่กับอีกคนกำลังคุยโทรศัพท์หน้าเครียด
วิลเลียมพยักหน้าพอจะรู้อะไรบ้างแล้ว เขาตัดสินใจยืนพิงผนังและกอดอกมองอย่างยิ้มๆ "นี่ป้ามีแฟนแล้วเหรอ..แฟนหล่อนะเนี่ย แต่น่าเสียดาย แฟนจะบอกเลิกสะแล้ว" วิลเลียมยืนดูสองหนุ่มสาวต่อไปจนกระทั่งเธอวิ่งกลับไปนั่งที่เดิมเขาจึงค่อยเดินกลับไปที่บาร์ แล้วหมุนเก้าอี้กลับไปมอง
"พี่พอร์ชไปนานจังเลยค่ะ มุกดื่มไปนิดหน่อยแล้ว" มุกดาตีสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรขณะที่พอร์ชทำหน้าเครียดแล้วนั่งลง
"มุก พี่..พี่มีเรื่องจะบอก"
"คะ?"
"พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ พี่กับมุกเราสองคนคงไปกันไม่ได้แล้ว พี่ขอโทษนะ"
"ค่ะ.." มุกดายิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความเสียใจ เธอกำแก้วเหล้าในมือแน่นก่อนจะสาดใส่หน้าพอร์ช "กล้ามากนะที่หักหลังมุก มุกได้ยินที่พี่พูดกับคนในสายมดแล้ว!"
"มุก..พี่ขอโทษ.."

เสือที่ว่าร้าย แต่ร้ายแค่ไหนก็แพ้...แมว
+++++++++++++++
ศรัณย์ อศวเตชินท์ หรือ ซัน ทันตแพทย์หนุ่มหน้าหวานวัย 31 ปี ถือคติเกิดมาเป็นเสือต้องทำให้เหยื่อติดใจ

ไม่คิดว่าในวันที่ไปงานแต่งงานของเพื่อน จะถูกแฟนที่คบกันมา 3 ปีเทอย่างไร้เยื่อใย

เท่านั้นยังไม่พอ

เขายังมีความสัมพันธ์ทางกายกับน้องสาวเพื่อนในวันเดียวกัน แล้วก็ถูกเธอทิ้งไปแบบไร้เยื่อใยอีกเหมือนกัน

เห้ย!? ขึ้นชื่อว่าเสือ จะโดนเหยื่อทิ้งไม่ได้ป่าววะ

เพราะอย่างนั้นแผนการล่อหยื่อเข้าถ้ำเสือจึงได้เริ่มต้นขึ้น
++++++++++++++
"เจ็บไหมคะ?"
"โดนชนแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ"
"เปล่าค่ะ อยากถามว่าตกลงมาจากฟ้าเจ็บไหมคะ? หล่อขนาดนี้ไม่น่าใช่คน น่าจะเป็นเทวดา"
"หล่อเหมือนเทวดาก็จริงแต่พี่ไม่ได้ใจดีเหมือนเทวดานะครับ เธอมาชนพี่แล้วจะมาเนียนจีบกันแบบนี้ได้ไง"
"อ้าว รู้ตัวด้วยเหรอคะว่าน้องจีบ งั้นเอางี้ไหมคะ ห้องน้องมีเสื้อให้เปลี่ยน ไปอาบน้ำที่ห้องน้องก่อน"
"อันนี้คือหลอกชวนไปห้องหรือว่าอะไร?"
"ไม่ได้หลอกค่ะ ชวนตรงๆ เลย พี่ซันสนใจไหมคะ?"

“นัญโตแล้วนะเฮีย”
“ฉันก็ไม่เคยลืมว่าเธอโตหรอก ตั้งแต่คืนนั้นที่เธอครางไต้ร่างฉัน”
ลัญชนา หรือนัญ น้องสาวบุญธรรมของ คิเลียน หรือคิล ทายาทหนุ่มหล่อตระกูลลัทธพิพัฒน์ ผู้ถูกพ่อแม่ส่งไปเรียนฝรั่งเศสตั้งแต่ยังเด็ก กลับมาบ้านเพียงวันปีใหม่ปีละครั้ง และจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ต้องห้ามก็ได้บังเกิดในคืนปีใหม่เมื่อสามปีก่อนที่เขากลับมา แค่จูบเดียว กลายเป็นความสัมพันธ์ต้องห้าม แค่หนึ่งคืน กลายเป็นความรู้สึกที่ห้ามไม่อยู่ ความสัมพันธ์ลับๆนี้ยังคงเกิดขึ้นต่อเนื่องเมื่อทั้งเขาและเธอไม่อาจหักห้ามความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด จนกระทั่งถูกนายใหญ่ของตระกูลลัทธพิพัฒน์จับได้ ความจริงที่พังหัวใจสองดวงจนแตกสลายย่อยยับก็ได้เผยขึ้น
‘เขาและเธอเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันมาตลอด…’

Ste เผลอหัวใจ มี2เรื่องด้วยกัน
1.เรื่องเผลอใจรักคุณภรรยา My Wife
คำโปรย: เขายอมแต่งงานกับเธอเพื่อทดแทนบุญคุณ ส่วนเธอยอมแต่งงานกับเขาเพื่อมรดก
การแต่งงานที่เกิดขึ้นภายใต้ข้อตกลงบางอย่างของเขาและเธอ จะนำพาหัวใจรักของทั้งคู่ให้รักกันได้อย่างไร
2.เรื่องรักษาได้ไหมหัวใจของลุง
คำโปรย: เมื่อหญิงสาวถูกใจทรงลุงตั้งแต่แรกพบ ตามจีบเช้าเย็นแต่กลับถูกปฏิเสธ เหตุผลคือความไม่เหมาะสม
แต่เมื่อเธอเลิกคลั่งรักลุง เขากลับรุกคืบตามจีบให้ไปเป็นป้าซะงั้น

ป๋าวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอายุ30ปี เขาอยู่ตัวคนเดียวอายุตั้งแต่14ขวบเนื่องจากครอบครัวประสบอุบัติเหตุรถยนต์ และจากนั้นเขาก็ตั้งใจเรียนรู้งานในบริษัทเพราะเขาคือทายาทคนเดียวที่เหลืออยู่ โดยมีคนสนิทของคุณพ่อคนที่ไว้ใจได้ที่สุดคอยสอนงานให้ จนเมื่อชายหนุ่มอายุครบ18ปี คนสนิทของคุณพ่อที่คอยสอนงานเขาตลอดก็ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย และก่อนตายเขาได้ฝากฝังชายหนุ่มครั้งสุดท้าย

...ดอกไม้มีเป็นร้อยเป็นพันชนิด แต่ ‘ดอกตีนเป็ด’ กลับกลายเป็นความประทับใจแรก ที่ได้รับจากรุ่นพี่สุดหล่อ ดีกรี เดือนโรงเรียน
เบย์ (Bay)

นฤเบศร์ อธิพัฒน์ภูมินนท์

วิศวะโยธาปี 3

หล่อ รวยหนุ่มฮอตดีกรีนักฟุตบอลมหาลัย นิ่งสุขุม

รอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ ดูเย็นชาในบางเวลา (มีกวนประสาทบ้างในบางคร้ง)

อย่าได้ให้โมโหเขาจะกลายเป็นคนละคน ที่สำคัญขี้หวงมาก

“แฟนพี่มีคนเดียวคือคนนี้....คนที่อยู่ตรงหน้า”

คนโปรด (Khonproad)

ดมิสา สุทธิ์รักษ์

บริหารปี 1 น่ารัก สดใส มองโลกในแง่ดี

ใครอยู่ใกล้ต้องเอ็นดูให้กับใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่อง ๆ น่ามันเขี้ยว

“โปรด...ไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อย....”

หยาดพิรุณ เตมีย์สกุล หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี จนมองไม่เห็นด้านมืดของโลกที่มัวหมอง ตราบาปที่ใครบางคนมอบไว้ทำเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน "ลูกชายสุดที่รัก คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้"
​​​“คิโด้ไม่ใช่ลูกของคุณ ได้ยินใช่มั้ย! ว่าเค้าไม่ใช่ คิดเหรอ! ว่าฉันจะเก็บเลือดชั่วๆ แบบนั้นของคุณเอาไว้ ถ้าฉันรู้...ว่ามีลูกกับคนอย่างคุณ ฉันจะรีบเอาเด็กคนนั้นออกทันทีเลย จะไม่ยอมปล่อยให้ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกที่มันเส็งเคร็งแบบนี้หรอก!”
“หึ! คุณไม่น่าหาเรื่องยั่วอารมณ์ผมเลยนะ สี่ปีก่อน...ผมอาจจะไม่ได้ทำให้ไอคิโด้เกิดมา แต่ว่าคืนนี้ไม่แน่...ผมอาจจะทำให้ไอคิโด้มีน้องชายตัวเล็กๆ น่ารักๆ เพิ่มขึ้นมากอีกสักคนสองคนก็ได้ อยากรู้เหมือนกัน! ว่าผู้หญิงอ่อนโยนรักเด็กแบบคุณ จะกล้าทำอย่างที่พูดมั้ย ถ้าเกิดว่าในท้องมีลูกของผมอยู่จริงๆ"

พริ้งพราวหญิงสาวผู้เลอค่าในสายตาของผู้ชายครึ่งค่อนประเทศ เธอสวย รวย และมีเสน่ห์ในสายตาของใครต่อใคร แต่คนใกล้ชิดสนิทสนมจะรู้ดีว่านี่มันก็แค่เปลือกเท่านั้น

"อย่าคิดจะมาเทียบชั้นกับฉันไอ้ผู้ชายชั้นต่ำ คนอย่างนายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ!"

"ผมทำได้มากกว่ามองอีก ถ้ายังปากดีไม่เลิกได้ผัวเป็นไอ้ชั้นต่ำคนนี้แน่!"

"กรี๊ดดดดด ปล่อยฉันนะไอ้ผู้ชายเฮงซวย นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน!"

"มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว อย่าปากดีให้มากไม่งั้นจะหาอะไรมายัดปากจะได้ไม่ต้องพ่นคำหยาบๆออกมา ..."

"มะ...หมายถึงอะไร"

"ของเคยๆไง เมื่อคืนยังอมอยู่เลยจำไม่ได้เหรอ..."

"อะ...ไอ้โรคจิต ฉันจะฆ่านายคอยดู!"

นายแพทย์หนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสไตล์อปป้าเกาหลีค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง หากแต่ภาพที่เห็นกลับพร่ามัวจนไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน…และกับใคร
“อื้อ~” เสียงครางแหบพร่าดังขึ้นเบา ๆ ช่วยปลุกให้หญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่ด้านหลังเขารู้สึกตัวตื่นด้วย เธอปรือตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่ทันทีที่สมองเริ่มประมวลผลความปวดหนึบตรงกลางกายก็ตรงเล่นงานจนใบหน้าสวยเหยเก
“อ๊ะ…” หญิงสาวเปล่งเสียงครางเบา ๆ แล้วก็เงียบอีกครั้ง หมอหนุ่มเจ้าของแผงอกแกร่งดันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วเอี้ยวหน้าไปมองคนด้านหลัง
“…!” เขามีสีหน้าตกใจมาก ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนบางเหตุการณ์หายไป และบางฉากก็ประเดประดังเข้ามา สองมือหนารีบกุมกล่องดวงใจตัวเองทันทีที่ตื่นเต็มตา
‘ทำไงดีวะเนี่ย เราทำอะไรลงไป เรา…เสียซิงให้ผู้หญิงคนนี้แล้วเหรอวะ ไม่นะ…ไม่…’
ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย หัวใจแกร่งกระตุกวูบหลาย ๆ ครั้ง แต่เมื่อนึกอะไรออกเขาจึงรีบย่อง ๆ ไปอีกฝั่งของเตียงและมองหาของสิ่งนั้น สองมือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเอง
‘สด นี่เราเอาสดเหรอวะ ไม่นะไอ้พีท…ไม่นะ’

จากความไม่เข้าใจ กลายเป็นความเคยชิน จากความเคยชิน กลายเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบาย
โดยเฉพาะเจมส์… ที่เริ่มไม่อยากปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป
เมื่อถึงวันที่ต้องตัดสินใจจริง ๆ ระหว่าง “ข้อตกลงเดิม” กับ “หัวใจที่เปลี่ยนไป” ทั้งสองจะเลือกทางไหน
การแต่งงานครั้งนี้จะจบลงตามแผน… หรือจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่ไม่มีใครคาดคิด

มิน ท่านประธานเครือดีเพรสกรุ๊ป เขาเป็นคนค่อนข้างใจร้อนมากในการทำงานเลขากี่คนก็อดทนไม่ได้ อยู่ๆคุณแม่ก็ส่งเลขามาให้เจอกันครั้งแรกก็นึกว่าส่งมนุษย์ป้ามาให้ เสื้อคอเต่ากระโปรงยาวถึงข้อเท้าใส่แว่นตารองเท้าคัทชู ตอนแรกว่าแกล้งให้ทนไม่ไหวลาออกไปซะแต่เธออดทนกว่าที่เขาคิดแถมยังออกคำสั่งกับเขาที่เป็นหัวหน้าไม่มีความเกรงกลัวใดๆ พอเขาจะไล่ออกก็ขู่จะฟ้องแม่ของเขา เด็กคนนี้มันร้ายคงต้องเจอกันซักตั้งแหละ
นาเดีย เธอกลับมาจากเรียนจบก็ใช้ชีวิตสนุกอยู่ได้ไม่นาน คุณหญิงป้าเพื่อนสนิทของแม่อยากให้เธอได้แต่งงานกับพี่มินคู่หมั้นตั้งแต่เด็กของเธอแต่เธอยังไม่รู้ความรู้สึกของเขาเลยถึงจะรักมาตั้งแต่เด็กรอแค่เขาคนเดียวแต่ถ้าเขาไม่รักเธอก็ไม่อยากฝืนใจใคร ปฏิบัติการพิสูจน์ความรักก็ได้เริ่มต้นขึ้น เธอปลอมตัวไปเป็นเลขาสุดเฉิ่มเพื่อทำให้เขาประทับใจและรักในจิตใจข้างในของเธอจริงๆ ไม่ใช่ความสวยภายนอกอย่างที่คนอื่นชอบ ไม่รู้ว่าเธอจะเอาชนะใจเขาได้มั้ยแต่ดูท่าทางน่าจะยาก เพราะเขาเอาแต่แกล้งเธอไมหยุด… เฮ้อ!

เขาว่ากันว่า “คำทำนายของยาย” ไม่เคยพลาด
และครั้งนี้...มันอาจจะพาเธอเข้าสู่กับดักของรักที่ไม่อาจหนี

“ถ้าไม่แต่งงานก่อนอายุยี่สิบเก้า แกจะต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต!”

โบนิตา หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีที่มัวแต่ทำงานจนลืมมองหาความรัก
เมื่อคำทำนายของยายผู้ล่วงลับยังดังก้องในหัว
เธอจึงตั้งปณิธาน จะหาผัวให้ได้ก่อนครบยี่สิบเก้า!

แต่โชคชะตาเหมือนเล่นตลก
เพราะคืนหนึ่งที่ผับในรัชดา เธอดันไปเมาแล้วฉี่เลอะกางเกงในของตัวเอง
ก่อนจะเผลอไป “อ้วกใส่” เสื้อของชายหนุ่มปริศนาที่ดันเป็นน้องชายของ “พี่ไกด์” ว่าที่สามีของเพื่อนสนิท!

และจากคืนนั้น...เธอก็ไม่เคยมีวันสงบสุขอีกเลย
เพราะผู้ชายคนนั้น หิรัญ...กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง
ในฐานะ “เจ้านายใหม่” ที่ทั้งหล่อ ร้าย ปากเสีย และดูเหมือนจะจงใจทำให้หัวใจของเธอสั่นเล่น

“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นของใคร...แต่ถ้าไม่มีใครจองไว้ ผมขอเป็นเจ้าของได้ไหมครับ”

เธอจะหนีคำทำนายของยายได้หรือไม่
หรือสุดท้าย...จะตกหลุมกับดักรักที่เธอเป็นคนขุดขึ้นมาเอง

#กับดักหัวใจยายสุดเลิฟ #YouAreMyTrueLove #โรแมนซ์ฟีลกู๊ดปนร้าย #เขินจนอยากตีตัวเอง

เธอไม่ใช่เพื่อน เธอไม่ใช่แฟน แต่เธอเป็นพี่สาว และเขาก็อยากเล่นพี่สาวเสียแล้วสิ!!

น้ำมนต์ ลูกสาวแม่บ้านคนสนิทของคุณหญิงนันธิดา เธอโตมาในสายตาของคุณหญิงตลอดอบรมสั่งสอนมาพร้อมกับลูกชายอีกคน เธอเป็นเด็กน่ารักนิสัยดี มารยาทงามเรียนเก่งแถมยังสวยเหมือนแม่อีก ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะจับคู่ให้ลูกชายแต่พอแม่หมอทักว่าลูกชายจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ดวงส่งเสริมกัน อนาคตจะรุ่งเรืองสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ซึ่งทุกอย่างตรงกับน้ำมนต์ทุกอย่าง ใครไม่เชื่อก็แล้วแต่เถอะแต่เธอเชื่อสนิทใจเพราะทุกครั้งที่ลูกชายเธออยู่กับหนูน้ำมนต์ เขาโชคดีมาก
เฮียนนท์ เจ้าของสถานีวิทยุโทรทัศน์ชื่อดังระดับประเทศ เขาอยู่ในวงการนี้เพราะชอบโดยส่วนตัวและเรียนมาทางด้านนี้ สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดก็คือยัยน้ำมนต์จอมยุ่ง เธอชอบถือฤกษ์ยามของคลังซึ่งเขาไม่มีความเชื่อทางด้านนี้ และที่บ้าที่สุดก็คือคุณแม่บังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ ด้วยเหตุผลที่ว่าน้ำมนต์คือเนื้อคู่ของเขา และถ้าอยู่ด้วยกันชีวิตของเขาจะเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นไปเรื่อยๆ
‘ใครจะเชื่อก็เชื่อไป แต่เขาคนหนึ่งที่มองว่ามันไร้สาระที่สุด!’

เรื่องบัดซบ!! ที่เกิดในตอนนี้ คือจิรกรดันพลาดทำน้องสาวแฟนเก่าท้อง!!

"พี่รักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ใช่!!! แล้วก็จะไม่มีวันเลิกรักด้วย"

"แต่เขาไม่ได้รักพี่"

........

"น้องพี่คนเดิมอยู่ไหน ทำไมทิฟฟี่น้องพี่ถึงเปลี่ยนไป"

"มันไม่เหมือนเดิมแล้วพี่เดย์ออฟ ความรู้สึก​ของน้องมันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ได้คิดกับพี่แค่พี่ชายเหมือนเดิมแล้ว!"

"พอกันที!"

"พราว พราววลิน" หญิงสาวผู้เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ เธอสวย เธอเก่ง เธอเพียบพร้อม และไม่ยอมใครแต่จะมีใครรู้ล่ะว่า "นางร้ายในคราบของนางฟ้า" เบื้องหลังความสำเร็จของเธอจะผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง

เพราะความดุ เฮี้ยบ โหด แต่ก็เท่ห์บาดใจ
ทำให้ทุกคนพร้อมใจกันมอบสมญาสุดเก๋ให้...เขา...ว่า... “เจ้าชายปีศาจ”
แต่...!!!โอ้...มายก็อด!!!
จะไม่ให้ “ต๊กกะใจ” ยังไงไหว ก็ภายในระยะเวลาไม่ถึง 2 เดือน
พ่อเจ้าประคุณเล่นเปลี่ยนคุณเลขาไปทั้งหมดเบ็ดเสร็จ 1 โหล พอดิบพอดี ...
แล้วแบบนี้ใครกันล่ะที่จะกล้าหาญชาญชัยมาปราบ...ปีศาจสุดหล่อ...คนนี้ลงได้
แต่แล้วในที่สุดก็มี...ผู้กล้าคนหนึ่ง...หลวมตัว เอ้ย! ปรากฏตัวขึ้นมาจนได้
เธอคือ...“ ขวัญฟ้า ทวิชากร ”
ผู้อาสาท้าชิงตำแหน่ง “ คุณเลขาหมายเลข 13 ” ของท่านประธานใหญ่จอมเฮี้ยบ
ลองมาดูกันซิว่าระหว่าง “ คุณเจ้านายหนุ่มจอมกวน” กับ “คุณเลขาสาวจอมป่วน”
ยกนี้ใครจะอยู่ ใครจะไป ...
แล้ว...Lucky Number Secretary…จะ Lucky ได้นานแค่ไหน
หรืออาจต้องพบอาถรรพ์ Unlucky ไปตั้งแต่วินาทีแรกเลยก็ได้ ใครจะรู้?
คำตอบนี้ขึ้นอยู่กับ “ คุณเจ้านาย “ ... คนนี้คนเดียวเท่านั้น…

"เธอเป็นใคร"

"ไม่รู้ (•_• ) ( •_•)"

"บ้านอยู่ที่ไหน"

"ไม่รู้ (•_• ) ( •_•)"

"รู้อะไรบ้าง"

"(•_• ) ( •_•)"

"เห้อออออออออ"

ติวเตอร์ ตฤณภัทร วสุไพศาล อายุ22ปี

ลูกชายเจ้าของบริษัทนำเข้าอะไหล่รถยนต์ชื่อดัง

พุดดิ้ง พีรกมล กรกนกการ อายุ 21ปี

เมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย
"ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว
"ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เพราะมันเหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้
"อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย และยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามอง เพียงแค่ได้สบตาหัวใจของฉันก็เริ่มเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหมือนกับว่าโลกกำลังหยุดหมุน ช่างเหมือนฝัน แต่นี่มันกลางวันแถมฉันยังเจ็บเข่าอีกด้วย มันจึงไม่ใช่ความฝันอยากแน่นอน

ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอเขาก็แค่เอาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ให้จริงจังด้วยฝันไปก่อนเถอะ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินมันน่ารังเกียจ...

"ถ้าคืนนี้แพรนอนกับพี่ฟีฟ่าพี่จะให้เงินแพรเท่าไหร่คะ"

"อยู่ที่ว่าทำให้พอใจมากน้อยแค่ไหน"

"ครั้งนี้แพรขอแสนหนึ่งได้มั้ยคะถ้าพี่ตกลงแพรจะทำให้ทุกอย่างเลย"

"ทำไมค่าตัวแพงจังลีลาก็งั้นๆเมื่อก่อนยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย แต่เอาเหอะครั้งนี้จะให้แล้วกัน ว่าแต่ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอมาเสนอตัวให้พี่บ่อยไปนะ"

"แพรต้องใช้เงินค่ะ แพรจำเป็น"

........

"ฟีน่าเหรอ..."

“พะ...พี่เพชร” ฟ้ารดาร้องเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือมาจับที่แขนของเธอ
“ไปคุยกับพี่” เพชรดนัยบอก พร้อมกับดึงสาวเจ้าให้ลงจากรถ ท่ามกลางสีหน้ามึนงงของชื่น ที่ไม่รู้ว่าหนุ่มสาวมีเรื่องอะไรกัน
“ไม่ค่ะ ฟ้าจะเข้าเมือง” ฟ้ารดาพยายามแกะมือหนาออก แต่ทว่า...มันกับบีบรัดแน่นขึ้นอีกเท่าตัว
“ไม่ต้องไปไหนสักที่ ถ้าวันนี้ยังคุยกับพี่ไม่รู้เรื่อง” เพชรดนัยบอกด้วยสีหน้าดุดัน ทำเอาคนที่กำลังจะอ้าปากห้ามทัพ ถึงกับพูดไม่ออก
“เรามีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกงั้นเหรอคะ?” ฟ้ารดาน้ำตาคลอหน่อยขึ้นมาทันใด
“หึ! จำไม่ได้อย่างงั้นเหรอว่าติดค้างอะไรพี่” เพชรดนัยยิ้มเยาะคนที่กำลังดราม่าบีบน้ำตา
“ฟ้าจำได้อย่างเดียวคือพี่เพชรกำลังจะคบกับ...”
“อย่ามานอกเรื่อง! ต่อให้พี่จะคบกับสาวสักกี่คน มันก็ไม่ได้หมายความว่าสัญญาระหว่างเราจะเป็นโมฆะ” เพชรดนัยบอกอย่างทนไม่ไหว เพราะไม่ว่าจะเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกไปสาวตรงหน้าก็คงไม่เชื่อ จึงหยิบเอาเรื่องสัญญาขึ้นมาอ้างแทน
“พี่เพชรเมาแล้ว เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังเถอะค่ะ” ฟ้ารดารีบตัดบท เพราะไม่อยากทะเลาะกับอีกฝ่ายในสถานการณ์แบบนี้
“วันไหนล่ะ?” เพชรดนัยถามเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ ตั้งแต่วันนั้นที่ต่อยกับชาริท ฟ้ารดาก็ปิดกั้นการติดต่อทุกๆ ช่องทาง
“เอ่อ...”

“มะ...มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?” เธอเหลือบมองใบหน้าคมเข้มแวบหนึ่งด้วยหัวใจสั่นๆ
“เวลาผัวจะคุยกับเมียนี่ต้องมีธุระด้วยงั้นเหรอ” อีเดนเอ่ยรวนน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทีเหินห่างของสาวเจ้า
“คะ... ใครเมียคุณไม่ทราบ!” มารียาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา ที่กำลังบูดบึ้งด้วยสายตาเอาเรื่อง
“คุณไงรียา! คุณเป็นเมียผม” อีเดนเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ‘พระเจ้า! ตามหาแทบตาย สุดท้ายก็เป็นพนักงานใหม่’
“ไม่ใช่! ระ...เราแค่สนุกกัน แล้วก็จบ ต่างคนต่างแยกย้าย” เธอแจงอายๆ ระคนโมโหที่อีกฝ่ายพูดจาหยาบคาย
“อะไรนะ! จบงั้นเหรอ ต่างคนต่างแยกย้ายงั้นเหรอ?” อีเดนทวนเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูที่สาวตรงหน้าพูดจาราวกับสาวที่รักสนุก
“ใช่ค่ะ” มารียาพยักหน้านิ่งๆ ‘ตาบ้านี่ต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ที่จริงจังกับผู้หญิงที่เจอได้แค่วันเดียว’
“พูดง่ายดีนะ” อีเดนเอ่ยเยาะ
“ก็แล้วคุณจะให้ฉันพูดยังไงล่ะ”
“ก็พูดว่าคุณขอโทษที่ทิ้งผมไว้ที่โรงแรมยังไงล่ะรียา”
“ฉันไม่ได้ทิ้ง!”
“งั้นทำไมถึงไม่ปลุกผม”
“ก็แล้วทำไมฉันต้องปลุกคุณด้วยล่ะ บ้านเราไม่ได้กลับทางเดียวกันสักหน่อย”

“คะ...คุณช่วยฉัน?” จีอาน่ารู้สึกชาตั้งแต่หัวจรดเท้าที่ได้ยินคำบอกเมื่อครู่ ‘นี่แปลว่าเรายังไม่ตายงั้นเหรอ?’
“ก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอกนะ แต่กลัวศพของคุณจะขึ้นอืดที่บริเวณร้านอาหารของผม” จอมพลบังคับสายตาให้มองไปทางอื่น เพราะเมื่อคืนเขาใส่แต่เสื้อยืดให้สาวตรงหน้าแค่ตัวเดียวเท่านั้น และเธอเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าท่านั่งของเธอนั้น กำลังยั่วยวนสายตาของเขาอยู่
“กรี๊ดดดดด” จีอาน่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อรู้ว่าแผนที่วางไว้พังลงเพราะหนุ่มตรงหน้า
คนที่กำลังเคลิ้มนิดๆ หลังจ้องมองบริเวณต้นขาอ่อนของสาวเจ้า แต่พอได้ยินเสียงกรี๊ดเท่านั้น เส้นเลือดฝอยที่สมองก็แทบจะแตกเสียให้ได้
“ฮือๆๆ รู้ไหมว่าการที่จะทำอะไรแบบนั้นมันต้องใช้ความกล้าขนาดไหน ฮือๆๆ แม่ง! เสียเที่ยวจริงๆ” จีอาน่าปล่อยโฮออกมาอย่างรู้สึกเจ็บใจ เพราะคิดว่าป่านนี้บิดาคงจะเข้าพิธีแต่งงานกับปารีณาไปแล้ว
“เสียเที่ยว?” จอมพลเอ่ยทวนคำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ‘พ่อแก้วแม่แก้ว! เกิดมายังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสบถคำว่า ‘แม่ง’ ได้เจ็บขนาดนี้มาก่อน’
“ใช่!” จีอาน่ามองค้อนคนที่ทำลายแผนการของเธออย่างรู้สึกโกรธ
“งั้นไปกระโดดอีกรอบไหมล่ะ สาบานเลยว่ารอบนี้จะแค่ยืนดูเฉยๆ เท่านั้น” คนที่อุตส่าห์ว่ายน้ำลงไปช่วยบอกเริ่มจะโมโหขึ้นมานิดๆ

ติดตามต่อได้ใน...อุ้มรักอสูรเถื่อน

“น้องพิมหันมามองหน้าพี่แพทหน่อยสิ ได้โปรด...คนดีอย่าทำแบบนี้ พี่แพทเจ็บนะรู้ไหม”
“ได้โปรดค่ะพี่แพท...พิมยังไม่พร้อม พิมขอเวลาคิดทบทวนอะไรๆ สักพัก แล้วก็...พิมจะกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์กลับมาดามค่ะ” พิมพลอยพูดโดยไม่ยอมเงยหน้า ขึ้นมามองอีกฝ่าย
แพททริกสันรู้สึกเดือดขึ้นมาทันทีทันใด ‘นี่เขามันเลวมากเลยหรือวะ แม้แต่หน้าเธอถึงไม่ยอมมอง ไหนจะแทนตัวเองว่าพิม ไม่ใช่น้องพิมเหมือนที่ผ่านมา นี่มันเกินที่เข้าจะรับได้แล้ว!เธอทำเหมือนเขาเป็นคนเลวที่อยากจะตีตัวออกห่างอย่างนั้น ให้ตายสิ!’
“ไม่! น้องพิมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” แพททริกสันบอกเสียงดังทันที
“แต่พิมอยากอยู่คนเดียวสักพักค่ะ”
“กี่วัน?” แพททริกสันถามกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
“น้องพิมยังไม่รู้ค่ะ” พิมพลอยยังคงก้มหน้าตอบเช่นเดิม และนั่นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของแพททริกสันขาดลงทันที
“โธ่โว้ย!!” แพททริกสันสบถเสียงดัง พร้อมกับเต๊ะเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ จนเก้าอี้ลอยไปติดกับผนังห้อง ทำให้แศษก้าอี้ไม้กระจัดกระจายไปคนละที่ละทาง แพททริกสันรีบเดินออกนอกห้องไปอย่างข่มอารมณ์ เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาอยากจะทำมากที่สุด ก็คือกดเธอลงบนเตียง แล้วทำหน้าที่สามีอีกสักรอบสองรอบ เผื่อเธอจะรู้สึกตัว ว่ากำลังทำร้ายความรู้สึกของเขาขนาดไหน!
ติดตามต่อได้ใน...อ้อมกอดซาตานเฝ้ารัก

“ไอ้คนบ้า!” คนที่เพิ่งได้สติรีบลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นอีกฝ่ายกำลังจ้องเธอด้วยสายตาหื่นๆ จึงคว้าหมอนที่วางอยู่มาปิดบังตัว ก่อนจะตะโกนด่าไปด้วยอารมณ์เขินอายปนโมโห ที่ขีปนาวุธขนาดเขื่องกำลังชี้มาที่หน้าของเธอ
“เธอยั่วฉันเองนะ!” คนหื่นกลอกตาอย่างเซ็งๆ ที่ต้องหยุดชะงักอารมณ์เป็นครั้งที่สอง แล้วมานั่งโต้วาทีคนละฝั่งของเตียงแทน
‘พระเจ้า! มีงี้ด้วยเหรอวะ?’ เลโอนาดท์ถามตัวเองอย่างมึนงง
“คะ... คุณลวนลามฉัน!” เมดสาวกล่าวหาพร้อมกับกอดหมอนเอาไว้แน่น
“ฉันแค่ถอดกระโปรงเธอออก” คนหน้ามึนบอกก่อนจะหยิบหมอนอีกใบมาปิดอาวุธประจำกายอย่างเสียมิได้ ‘ให้ตายสิ! ทำไมเราต้องอายด้วยวะ’
“แล้วคุณจะถอดของฉันทำไม” เธอต่อว่าอย่างขุ่นเคือง
“ก็แล้วเวลาเธออาบน้ำ เธออาบทั้งเสื้อผ้าหรือไง?”
“ฉันอาบเองได้ แล้วคุณรู้ตัวไหมว่ากำลังล่วงเกินคนอื่น คุณเลโอนาดท์”
“พรุ่งนี้เธอก็ต้องอาบให้ฉัน ฉันก็แค่สอน... เธอก็ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” ชายหนุ่มกลอกตาอย่างเซ็งๆ กับความต้องการที่ค้างและโด่จนปวดไปทั้งแก่นกาย
“นี่คุณคิดว่าเรื่องที่คุณลวนลามฉันเป็นเรื่องเล็กงั้นเหรอ”
“ใช่!” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่แคร์
“แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องใหญ่” มะลิฉัตรเอ่ยพลางน้ำตาคลอขึ้นมาทันใด
“ใหญ่แค่ไหนล่ะ?” สิงโตหื่นเลิกคิ้วถามอย่างสนใจ
“ใหญ่พอที่คุณจะต้องเอาแหวนมาคุกเข่าขอเลยละ!”
“หึ! เธอนี่หวังสูงไปนะมะลิ แค่ชั่วคราวก็พอมั้ง”

“จะไปไหน!” ออร์แลนโด้เอ่ยถามเสียงเย็น
“ขอหนังสือเดินทางกับเอกสารคืนด้วยค่ะ”
แพณาราเอ่ยแต่ไม่หันมามองหน้าอีกฝ่าย
“ถามว่าจะไปไหน!” ออร์แลนโด้เอ่ยถามเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
แพณาราถึงกับสะดุ้งนิดๆ อย่างคนเสียขวัญ
“ก็จะไปจากที่นี่ไง!” แพณาราบังคับน้ำเสียงให้เรียบที่สุด เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ แล่นขึ้นมาจุกอยู่ตรงต้นคอ
“แล้วใครอนุญาตฮะ!” ออร์แลนโด้ดึงแขนของร่างบางมาบีบเอาไว้แน่น
“ปล่อยนะ!” แพณาราเอ่ย ก่อนจะพยายามสะบัดแขนของอีกฝ่ายออก แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยาก เพราะอีกฝ่ายจับเอาไว้มั่นไม่ยอมปล่อยเช่นกัน
“ปล่อยงั้นเหรอ! ก็บอกแล้วว่านั่นเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่จะทำ!” ออร์แลนโด้เอ่ยเสร็จ ก็ลากแพณาราตรงเข้าไปยังห้องนอน
“ไม่! เราจบกันแล้ว ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันเกลียดคุณ ได้ยินไหม! ฉันเกลียดคุณ!” แพณาราตะโกนด่าทออย่างเจ็บใจ
“ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกันแพณารา! ร่านนักใช่ไหม รับรองว่าเดี๋ยวเธอจะได้หายร่านไปตลอดชีวิต มานี่เลย!”
ออร์แลนโด้ลากแพณาราเข้ามาถึงห้องนอน ก็อุ้มร่างบางโยนขึ้นเตียง และเอ่ยด้วยน้ำที่แข็งกร้าว ร่างบางได้ยินแล้วน้ำตาไหลออกมาทันใด พลางนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งที่อีกฝ่ายทำร้ายเธออย่างป่าเถื่อน
“ไม่! พี่อลันได้โปรด...อย่าทำมิกินะ...ฮือๆๆ" เธอเห็นเขาถอดเสื้อออก ถึงกับสั่นกลัวไปหมด ภาพที่เขาทำร้าย

ช่อเอื้อง...เด็กสาวที่ชีวิตสุดแสนจะอาภัพ ถูกว่าจ้างให้ไปนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้า เพื่อแกล้งให้เขาตกใจ แต่ทว่า...เหตุการณ์กลับเลวร้าย! เพราะคนที่ว่าจ้างไม่ยอมโทร. เข้ามาเคลียร์สถานการณ์ และคนถูกแกล้งก็โกรธจน...ไม่ยอมฟังคำแก้ตัวใดๆ ของเธอ


“กริ๊ดดดด” ช่อเอื้องกรีดร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่ออีกฝ่ายดึงผ้าห่มที่คลุมเนื้อตัวอันเปลือยเปล่าของเธอและเขาอยู่ โยนทิ้งลงข้างๆ เตียง ทำให้เห็นอะไรบางอย่างเข้าเต็มๆ ตา

“จะอายทำไม เธอมาที่นี่เพราะอยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ?” แม่ทัพมองสำรวจเรือนร่างอันแสนจะเย้ายวนอย่างรู้สึกอึ้ง ‘ให้ตายสิ! หน้าตาอย่างกับเด็กมัธยม แต่หุ่นอย่างกับท็อปโมเดล’

“ยะ...อย่าทำอะไรหนูนะ พะ...เพื่อนคุณเขา...” คนที่อ่อนต่อโลก รีบหลับตาลงและยกมือไหว้อย่างหวาดกับขนาดอลังการของผู้ชาย ที่เพิ่งจะเคยจะเป็นครั้งแรก

“หึ! แสดงละครเก่งนะเรา” แม่ทัพยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะจับข้อมือบางออกให้พ้นทาง แล้วก้มลงจูบริมฝีปากอวบอิ่มของสาวตรงหน้าอย่างให้รางวัลที่อีกฝ่ายแสดงบทเด็กสาวไม่ประสีประสาได้แตกกระจาย

ติดตามต่อได้ใน...อุ้มรักซาตานลวง

“ฮึก...คะ...คุณพาหนูมาที่นี่ทำไม” เมลิสสาถามอย่างไม่เข้าใจ เธอคิดว่าทุกอย่างมันน่าจะจบแล้ว แต่เปล่าเลย เขากลับพาเธอมายังประเทศที่เธอไม่รู้แม้กระทั่งภาษา
“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าต้องรับผิดชอบอะไรฉัน”
“ฮึก...เมื่อคืนหนูก็ชดใช้ให้ท่านไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง มันยัง...”
“ยังไม่พอ! เพราะฉัน...เอ่อ...เพิ่งจะไปพบแพทย์มา และเขาบอกว่ามันอาจจะใช้งานไม่ได้ถาวร หรือใช้ได้เป็นบางครั้ง ไม่รู้สิ! ต้องรอดูอาการไปจนกว่าจะครบหนึ่งเดือน!” คนที่ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะเคยโกหกเป็นครั้งแรก พยายามหยิบยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง
“หมายความว่า...” เมลิสสาหยุดร้องไห้แล้วรอฟังชะตากรรมของตัวเองอย่างตั้งใจ เพราะต่อให้เธอหนียังไง เชื่อว่าเขาก็ต้องตามหาจนเจอ สู้ชดใช้ให้มันจบๆ ไปคงจะดีกว่า
“เธอต้องอยู่กับฉันที่นี่ เพื่อชดเชยต่อความสุ่มเสี่ยงที่ฉันอาจจะสูญเสียของรักของหวง หากว่ามันจะใช้งานไม่ได้”
“ถะ...ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้ว ทุกๆ อย่างเป็นปกติ คุณจะ...”
“เธอกลับอังกฤษได้เลย”
“ละ...แล้วงานที่...”
“ไม่ต้องห่วง เธอจะได้ทำงานที่ PD กาสิโนเหมือนเดิม ฉันรับรอง”
“งั้นหนูต้องทำอะไรบ้างคะ” เมลิสสายกมือขึ้นปาดน้ำที่หางตาทิ้ง พยายามยอมรับชะตากรรมที่มิอาจหลีกเลี่ยง
คนเจ้าเล่ห์แอบจุดพลุฉลองในใจ ที่สาวตรงหน้ายอมเข้าใจอะไรง่ายๆ “ไม่ต้องทำอะไร แค่ตอบสนองฉันบนเตียงเหมือนเมื่อคืนก็พอ”

“ไปขึ้นรถ ! พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” เสกสรรเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับชี้ไปที่รถ
“ไม่ ! แพรยังคุยกับพี่นาวาไม่จบ” หญิงสาวตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้แพร” เสกสรรเริ่มเดือดที่สาวเจ้าไม่ทำตาม
“ปล่อยนะ ! อย่ามาทำนิสัยป่าเถื่อนกับแพรแบบนี้” แพรลานนาสะบัดแขนออกทันทีที่ถูกอีกฝ่ายจับและดึงไปที่รถ
“ผมว่าใจเย็นๆ กันก่อนนะครับ” น่านนาวาปรามเมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้ม
“หึ รู้อะไรไหม ? ผมว่าคุณควรกลับไปตอนที่ยังมีโอกาสดีกว่านะ” เสกสรรหันมาชี้หน้าเตือนอีกฝ่าย
“คุณจะทำอะไรผมเหรอครับ คุณแดเนียล” น่านนาวาเลิกคิ้วถามกลับอย่างไม่พอใจเช่นกัน
“ก็ทำแบบนี้ไง !” เสกสรรปล่อยมือของสาวเจ้า ก่อนจะตรงเข้าไปเหวี่ยงหมัดใส่คนปากดีทันใด
“กรี๊ดดดด พี่นาวา” แพรลานนากรีดร้องอย่างตกใจเมื่อหันกลับมาแล้วเห็นว่าน่านนาวาล้มลงบนพื้น
“ฉันสั่งให้ไปขึ้นรถไง !” เสกสรรหันมาตะคอกคนที่จะเข้าไปหาอีกฝ่าย
“หึ รู้อะไรไหม คุณเป็นคนที่ไร้เหตุผลจริงๆ” น่านนาวาลุกขึ้นยืนพร้อมกับเช็ดเลือดที่ติดมุมปากออก
“แล้วไงวะ !” เสกสรรเอ่ยพร้อมกับปล่อยหมัดใส่ฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง
น่านนาวาเซไปนิดหนึ่ง แต่ยังตั้งหลักได้ จึงหันกลับมาปล่อยหมัดใส่อีกฝ่ายคืน
“พะ...พี่ต้อม” แพรลานนาร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นนักเลงใหญ่ล้มลง