60 Book(s) Related to kimi to nara koi wo shite mite mo

ไม่มีเงินก็ใช้เรือนร่างขัดดอก ตกเป็นทาสอยู่ข้างกายเขาอย่างซื่อสัตย์เชื่อฟัง บัดซบเถอะ! ใครบอกติดหนี้แล้วจะได้เจ้าหนี้เป็นผัวกัน มันมีแค่ในนิยายเข้าใจไหม

พ่อแท้ๆเคยขายเธอให้กับเสี่ยแก่คราวปู่อย่างไม่แยแส ผ่านไปสี่ปีพี่ชายกับเพื่อนยังมารวมหัวกันแอบอ้างชื่อไปกู้เงินอีก

ชีวิตที่แต่เดิมก็ไม่ได้ดีเลิศอะไร ตอนนี้พังทลายไปพร้อมกับคืนที่เสียบริสุทธิ์เรียบร้อย

ไม่มีเงินก็ใช้เรือนร่างขัดดอก ตกเป็นทาสอยู่ข้างกายเขาอย่างซื่อสัตย์เชื่อฟัง บัดซบเถอะ! ใครบอกติดหนี้แล้วจะได้เจ้าหนี้เป็นผัวกัน

มันมีแค่ในนิยายเข้าใจไหม

"ทั้งหมดสองล้าน ฉันจ่ายหนี้ครบแล้ว ทีนี้ไปได้หรือยัง"

เขาเหล่ตามองเงินที่เธอหามาอย่างยากลำบาก เหมือนกับมองกองขยะกองหนึ่งก็ไม่ปาน

คิดจะไปไหนกัน เป็นเมียเขามาสี่ปีหมกมุ่นแต่กับเรื่องใช้หนี้ ผู้หญิงคนนี้มันน่าโมโหนัก

คนอื่นดูออกหมดว่าเขาคิดยังไง คงจะมีแค่เธอนี่แหละที่ไม่ยอมรับผัวตัวเอง คำก็หน้าเลือด สองคำก็ขูดรีด

รู้จักอ้อนหน่อยอย่าว่าแต่เงินทอง อยากได้อะไรก็หามาให้หมดทุกอย่างแล้ว

นั้นไง..พี่เหนือเมฆ รุ่นพี่สุดหล่อที่เธอเคยชอบเขาสมัยมัธยม จำได้มั้ย?
Noค่ะ จำไม่ได้!!

เขา… “เหนือเมฆ” ผู้ชายเย็นชา หล่อเหลา และเป็นเหมือนตัวท็อปที่ใครต่างก็ยกย่อง
เธอ… “น้ำอิง” จากเด็กผู้หญิงธรรมดา ที่กลับมาในลุคใหม่พร้อมความสวยจนทุกคนต้องเหลียว

และความต่างที่เคยกั้นกลางไว้ กลับพังทลายลงเมื่อวันหนึ่งโชคชะตานำพาให้ทั้งคู่หวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้น้ำอิงไม่ใช่เด็กหญิงที่คอยแต่จะวิ่งตามพี่เหนือเมฆอีกแล้ว!

จะเป็นยังไงเมื่อลูกสาวเศรษฐีย้อนเวลากลับไปในยุค 1950's

ต้องไปใช้ชีวิตในชื่อเหมือนตัวเอง

'จินเยว่' ยัยผู้หญิงเห็นแก่ตัว..เอาแต่ใจ ที่หน้าตาเหมือนตัวเธอเองเป๊ะ แถมยังต้องมาเลี้ยงหลานชาย หลานสาว กับน้องชายตัวร้าย

ที่สำคัญยังมีสามีเป็นตัวเป็นตน..แถมไอ้ต้าวสามีหน้าหล่อสุดแสนจะเย็นชา..ในยุคที่เธอจากมาก็คือ..ไอ้เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ..ตามวอแวเร้ารือเธอมาตลอดชีวิต

แต่ครั้งนี้..แววตาคมกับมีแต่ความเกลียดชัง..รังเกียจ..ราวกับเธอไปเผาบ้าน

หึ..คิดว่าเธอจะแคร์เหรอ?

ไม่รักก็ไม่ต้องรักดิ..ใครสน

ภารกิจทั้งหาทางหย่า..และเริ่มต้นหาเงินจึงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่นั้น!!!

‘ตาหวาน’ ถูกแฟนเก่าที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกโดยไม่ทราบสาเหตุ
ด้วยความเสียใจและเมามายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
ทำให้เจ้าตัวตัดสินใจนัดผู้ชายสักคนเพื่อจะทำให้ตนเองลืมคนรักเก่า
โชคชะตาที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายจึงเหวี่ยงผู้ชายมีปมฝังลึกในใจอย่าง ‘ซุน’ มาให้
เขาเปรียบเสมือนแสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาว แต่ก็เป็นน้ำแข็งเย็นสุดขั้วในเวลาเดียวกันด้วย

“ซุน... เรากับแกเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก”
“ทำไมไม่ได้ครับ”
“เพราะเราชอบแกซุน... เราชอบแก ไม่ได้ชอบในฐานะเพื่อน แต่เราชอบแกในฐานะผู้ชายคนนึง”
“พี่ไม่เหมาะกับเธอหรอกครับ เอาความรักของเธอไปให้คนอื่นที่ไม่ใช่พี่ดีกว่า”

จะเป็นยังไงเมื่อสาวโสดที่วันๆ เอาแต่ทำงาน อยากหาคนมา “แซ่บ” ก่อนอายุสามสิบ

โปรย...
‘อื้ออออ ทำไมมันปวดไปทั้งตัวแบบนี้ โอ๊ยยยย ลุกไม่ไหว’
พิมพ์นาราร้องโอดครวญอยู่ในใจขณะพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างขึ้น แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จแล้วเธอกลับพบว่าไม่ใช่เพียงแค่เปลือกตาของเธอเท่านั้นที่หนักแต่ทั้งแขนทั้งขาทุกส่วนของร่างกายตอนนี้นั้นหนักอึ้งแถมยังรู้สึกปวดเมื่อยระบมไปหมด เธอจึงค่อยๆ ขยับแขนเพราะเป็นส่วนที่ขยับง่ายที่สุดเนื่องจากเธอเริ่มปรับภาพโฟกัสได้แล้วและรับรู้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอหรือห้องของเพื่อนสนิท
แขนกลมกลึงขยับไปเรื่อยๆ ด้วยความยากลำบากจากอาการปวดเมื่อยคล้ายคนโหมออกกำลังกายอย่างหนักจนกล้ามอักเสบแต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพราะอยากพิสูจน์ว่าความวาบหวามที่อยู่ในห้วงคำนึงนั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือแค่ฝันไป
พิมพ์นาราสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเข้ากับอะไรที่มันตึงๆ แน่นๆ และเธอก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคงจะเป็นแถวช่วงเอวของผู้ชายเพราะตอนนี้มือเล็กของเธอนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไปยังตำแหน่งต่อไปอย่างรู้ทิศทางเพราะความอยากรู้อยากเห็น
หมับ! มือเล็กคว้าเข้ากับอะไรที่ใหญ่ๆ แข็งๆ แถมยังตั้งชันรออยู่แล้วอีกต่างหาก
‘โอ้ มาย ก็อตตตต มันใหญ่มาก!”
เธออุทานในใจ และตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเรื่องวาบหวามเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่เพียงฝันไป

เขาเข้าใจว่าเธอวางแผนจับเขา เมื่อเธอหนีเขายิ่งปักใจเชื่อ เธอสูญเสียความสาวเพราะความเข้าใจผิด จึงเลือกหนีโดยไม่รู้ว่ามีสิ่งหนึ่งติดตัวไปด้วย
“ปล่อยฉันนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ไม่ได้เป็นอะไรกันเหรอ โดนฉันทับจนมีลูกมาสองคนนั่นนะ เขาเรียกว่าอะไร”

“อีกอย่างอย่ามาบอกว่าเด็กสองคนนั่นไม่ใช่ลูกฉัน”

“โคลกแบบฉันมาขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเชื้อฉันจะแรงขนาดนี้” ร่างบางตวัดมือไปที่หน้าคมเต็มแรง

เพี้ยะ
แรงตบทำให้หน้าคมถึงกลับสะบัด นิ่มเองถึงกับหน้าซีดเมื่อคนตรงหน้าหันมาช้าๆ ด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ ร่างบางที่ค่อยๆ ถอยหลังอย่างหวาดกลัว

ก่อนที่จะได้ทันหันไปเปิดประตูห้องเพื่อหนีจากสถานการณ์ตรงนี้ ก่อนจะกริ้ดสุดเสียงเมื่อมือหนาคว้าเเขนเสลากระชากเข้าหาตัว

“งั้นเรารำลึกความหลังกันหน่อยไหม แม้จะแค่ครั้งเดียวก็ช่างเถอะ”

“หากท่านพ่อท่านแม่ให้ข้าไปแต่งงานกับแม่ทัพปีศาจอัปลักษณ์นั่น ข้าขอฆ่าตัวตายตอนนี้เสียดีกว่า!”

เซียวลี่หงตัดสินใจแล้ว หากให้นางออกเรือนกับชายที่สวมหน้ากากตลอดเวลา ไม่รู้ว่าภายใต้หน้ากากจะซ่อนใบหน้าอัปลักษณ์แบบไหนไว้ แล้วไหนจะเรื่องความโหดเหี้ยมยิ่งกว่าหน้าตานั่นอีก สู้นางฆ่าตัวตายเสียแต่ตอนนี้เลยดีกว่าที่จะต้องออกเรือนกับแม่ทัพหวงหยางหมิง แม่ทัพอัปลักษณ์ผู้นั้น!

“ไม่นะ! หงเอ๋อร์ลูกห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด ท่านพี่ ท่านต้องทำอะไรสักอย่างนะเจ้าคะ”

ฟางเหนียงเห็นบุตรสาวตัวเองเอาปิ่นปักผมจ่อคองามถึงกับขาอ่อนทรุดลงกับพื้น จนเหล่าบรรดาคนใช้ต้องมาช่วยพยุงตัวให้ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้

เซียวฟู่ซินถอนหายใจรอบแล้วรอบเล่า เขาถึงกับยกมือมากุมขมับตนเอง ตนจะทำอะไรได้ในเมื่อพระราชโองการมาแล้ว มีแต่ต้องยอมยกบุตรสาวตัวเองให้ไป ตนเองก็ไม่ยินยอมเท่าใดนัก

ในขณะที่ทุกคนกำลังปวดหัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น มีเพียงคนผู้หนึ่งเท่านั้นที่อยู่ในท่าทางนิ่งสงบนั่งจิบชาอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ไหวติงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่น้อย นางรับรู้ถึงสายตาที่ทุกคนมองมาที่ตัวเอง นิ้วเรียวงามค่อย ๆ วางจอกชาลงพร้อมกับเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“มองข้าทำไมหรือเจ้าคะ?”

เป็นนิยายเกี่ยวกับความรักที่โดนนอกใจ นอกกาย แต่นางเอกเลือกเดินหน้า หาใหม่

หากท่านคิดว่าที่ข้าทำมันร้ายกาจเกินไป ข้าขอโทษ.... นับจากนี้ไปข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านอีก ลาก่อน

'วันวิสาข์/เหยียนหว่านเอ๋อร์' หญิงสาวนักเดินทางข้ามเวลาจากยุคปัจจุบัน ผู้กุมชะตาขององค์ชายสามแคว้นจ้าว 'จ้าวเหยียนเจี๋ย'
แรกพบนางหัวใจของเขาพลันถูกสั่นคลอน การได้พบกันของสองโชคชะตา ทำให้คำตอบของโศกนาฏกรรมในอดีตค่อยๆ เฉลยออกมา
คำทำนายที่ทำให้ชีวิตสั่นคลอน อดีตที่ยังคงส่งผลถึงอนาคต ไม่ว่าสิ่งใดที่นางเลือก ก็ล้วนแล้วแต่ต้องเจ็บปวด
กระนั้นแม้จะรู้ทั้งรู้นางก็ยังคงเลือกที่จะปกป้องเขา บุรุษผู้เป็นหนึ่งเดียวในดวงใจ

Flowers of love project Gypsophila 'ยิปโซ'

"รักแรกที่เป็นแรงผลักดันให้ทั้งเขาและเธอกล้าที่จะเผชิญกับความหวาดกลัวในใจ

เพียงแค่การใส่ใจเพียงเล็กน้อยจากเธอเป็นทั้งแรงผลักดันและเป็นดั่งสายฝนที่คอยชโลมหัวใจเขาให้ชุ่มฉ่ำ และมีความรู้สึกอีกครั้ง"

"รักแรกที่เป็นแรงผลักดันให้ทั้งเขาและเธอกล้าที่จะเผชิญกับความหวาดกลัวในใจ
เพียงแค่การใส่ใจเพียงเล็กน้อยจากเธอเป็นทั้งแรงผลักดันและเป็นดั่งสายฝนที่คอยชโลมหัวใจเขาให้ชุ่มฉ่ำ
ให้มีความรู้สึกอีกครั้ง"

สปอยด์ 1
"เราชอบพี่เหรอ? ชอบแบบอยากจีบไม่ใช่ไอดอล"
"ครับ ชอบพี่ แต่ก็คิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมที่จะชอบพี่เลย..."
"อะไรที่ว่าไม่เหมาะผม"
"ผมจน ไม่มีอะไรเลย"
"พี่ไม่ได้ตัดสินคนรอบข้างจากเงินนะ ไหนบอกว่าชอบพี่ล่ะ ไม่คิดจะจีบหน่อยหรือยังไง"

เปิดเรื่องที่ 2 สำหรับ Flowers of love project

เรื่องนี้ถึงคิวของ พี่พิมพ์ใจ เจ้าของร้านดอกไม้ Flowers of love กับความรักต่างวัยที่เธอเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง หนุ่มรุ่นน้องคนนั้นทำให้เธอละสายตาไปไหนไม่ได้เลย

เธอนั้นแสนโชคดีที่ได้เป็นดอกกุหลาบดอกเล็ก ๆ

ถูกผืนป่าแห่งนี้โอบกอดไว้ จนได้ผลิดอกออกช่อ ชูความงาม

ป่าผืนนี้ หล่อหลอมให้เธอ ได้ลองเติบโต ในสภาพอากาศที่แปรปรวน

ร้อนบ้าง หนาวบ้าง หรือบางครั้งที่ต้องเจอกับพายุฝนโถมกระหน่ำ

แต่สุดท้าย...

พวกเขาก็ผ่านมันมาได้ จนทำให้มีวันนี้

วันที่ได้รับแสงแดดอีกครั้ง...หลังจากพบเจอมรสุมมากมาย


ต้นปี ขอเสนอนิยายคลั่งรักฟิลกู้ด ถิวีชนบท อบอุ่น และน่ารักมาก เป็นเรื่องที่ฮีลใจทุกคนได้อีกเรื่องก็ว่าได้

จากคนแปลกหน้าที่ต้องแต่งงานกัน แต่พอเวลาผ่านไป ความคุ้นเคย ความอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน ทำให้พวกเขาทั้งคู่ตกหลุมรักกันและกันอย่างไม่รู้ตัว

ตอนยังไม่รู้ว่ารักก็น่ารักมากแล้ว พอรู้ว่ารัก แพะ วัว ไก่ อยากวิ่งชนเพราะหมั่นไส้คนคลั่งรัก

เธอขาชอบข้าวโพดก็ปลูกให้กิน ใครมองหาพระเอกสายคลั่งรักและใจป้ำเปย์เมียฉ่ำ ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมกอด เพื่อช่วยฮีลใจทุกคนในวันที่เหนื่อยล้าด้วยนะคะ

ใครพร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลย!!!

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

เรียว หนุ่มหล่อเจ้าของร้านกะเพรา ที่ยืนพูดคุยกับลูกค้าอยู่หน้าร้านในทุกวัน

เป็นภาพที่คุ้นชินตาของ ซิน เด็กสาวกำพร้าที่ทำงานส่งเสียตัวเองเรียน

ในบางวันที่แวะซื้อกะเพราที่ร้าน เธอมักจะสั่งข้าวกะเพรา 1 กล่อง

แต่ไม่รู้ทำไมพอจ่ายเงินถึงได้กะเพรามา 2 กล่อง

อีกทั้งหมูในกล่องนั้นเหมือนพ่อค้าใส่ประชดเธอ ใส่เยอะจนเหมือนโกรธกัน

พ่อค้าในเสื้อเอี๊ยมสีแสบตา ทำให้เธอมองอย่างไม่เข้าใจอยู่บ่อยครั้ง

แต่ไม่รู้ทำไมพอนานวัน เธอถึงละสายตาจากพ่อค้าคนนั้นไม่ได้ก็ไม่รู้

อธิป ชายหนุ่มที่เธอหลงรัก แต่เขากลับมีเพียงถ้อยคำต่อว่ามอบให้เธอ ทุกความเจ็บปวด ความเสียใจ ทำให้เธออยู่อย่างเจียมตัว แม้จะโดนกล่าวหาว่าเป็น กาฝาก เธอก็ยอม

แต่แล้วทุกอย่างกลับชุลมุนยิ่งขึ้นเมื่อเขาเข้าหาเธอพร้อมกับความเมามาย จนทำให้เกิดค่ำคืนที่ร้อนแรงระหว่างเขาและเธอ ความสัมพันธ์เพียงข้ามคืนทำให้สถานะของเธอ แก้วเจ้าจอม และรักแรกของเธอต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล...

การแต่งงานที่เริ่มจากความไม่เต็มใจ

เกิดขึ้นเพียงเพราะคำขอของคุณย่าที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ ชีวิตหลังแต่งงานไม่ได้สวยหรูอย่างที่หลาย ๆ คนบอกมา

ว่าแต่งกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง

เพราะนอกจากงานประจำของเธอที่ต้องทำแล้ว

เธอยังต้องเข้าไร่ไปทำงานช่วยคุณสามี ที่เหมือนกับตั้งใจแกล้งเธออยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส

สิ่งที่เขาให้เธอทำนั้นช่างน่าเบื่อและปวดหัวมากที่สุด เธอไม่ชอบงานแบบนี้!

“นายครับ ไหนบอกจะให้นายหญิงทำงานล่ะครับ”

“งานคงหนักเกินไปเขาเลยไม่ไหวมั้ง”

“เอ่อ นายครับ แค่นั่งนับเงินผมว่ามันไม่ค่อยหนักนะครับ”

แต่แล้วความรักที่เริ่มต้นจากการถูกบังคับ เริ่มถักทอจากความใกล้ชิดทีละนิด

เมื่อทุกอย่างกำลังเริ่มต้นได้ด้วยดี แต่เขากลับทิ้งเธอให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในค่ำคืนที่เธอต้องการเขามากที่สุด

หรือเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

มีเพียงเธอที่คิดไปเองคนเดียว...

กลิ่นหอมที่ตราตรึงใจในวันที่เจ็บปวด ทำให้เขาออกตามหาเจ้าของกลิ่นจนแทบพลิกแผ่นดินหา จะมีไหม โอกาสที่เขาได้พบเจอเธอเพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณ
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก เป็นเรื่องราวของ กัลป์ หญิงสาวที่มีน้องชายอยู่เป็นครอบครัว ค่อยข้างติสและโลกส่วนตัวสูง เปิดร้านขายก้านไม้หอมที่มีขายทั้งหน้าร้านและขายออนไลน์ มีธุระกิจที่พักที่เปิดให้เช่า และอีกมากมายที่สามารถทำเงินได้

พระเอกคือ คริสติน พ่อหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อและแสนจะร้อนแรง พี่ชายของน้องอลิซจากเรื่อง(Season Love Project ฤดูรัก 'Winter') เจ้าของธุระกิจโรงแรมและบาร์มากมายทั่วประเทศ เบื้องหน้าคือนักธุรกิจเบื้องหลังคือผู้สืบทอดผู้มีอิทธิพลของอิตาลี

"กลิ่นหอมที่พระเอกจำได้ในวันที่โดนทำร้าย และเงาที่เลือนลาง ทำให้ออกตามหาอย่างน้อยก็เพื่อขอบคุณ แต่ใช้เวลาตามหาหลายปีก็ยังไร้วี่แววเจ้าของกลิ่นหอมๆนั้น กระทั่งได้บังเอิญเจอกับ กัล เจ้าของร้านก้านไม้ไหม และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเขาในการเข้าหาเจ้าของร้านโดยการซื้อก้านไม้หอม..."

ทุกตอนภายในเรื่องนี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์

พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง สแกน ทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เด็ดขาด

เมื่อ พฤกษา ต้องแต่งงานกับ น่านบงกช จากเงื่อนไขที่ผู้ใหญ่ตั้งขึ้น และต้องแต่งโดยไม่มีข้อแม้
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?

ลาออกจากงานกลับมาขายของอยู่บ้านช่วยแม่ แต่ใครจะไปคิดว่าลูกค้าวีไอพีคนนั้นของแม่จะชอบติดเงิน แต่ละครั้งไม่ใช่น้อยๆ ความไม่ชอบใจที่เห็นเขาขี้เก๊ก ยิ่งทำให้เธอขยับเข้าหาเขามากขึ้น จนตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว

บิลอัล

เสี่ยเจ้าของบ่อกุ้ง

“เบอร์ผมบันทึกไว้ มีอะไรก็โทร. มา”

ลูกหว้า

ลูกเจ้าของร้านของชำ

"ขี้เก๊กชะมัด"

"ฉันไม่มีวันหมั้นกับผู้ชายมักมากนิสัยเสียอย่างนาย ไม่มีวัน" ณดาเอ่ยพร้อมกับเชิดหน้าใส่ ขณะที่เธอนั้นพยายามดันตัวออกจากการรัดกุมของดีเอ็ม

"ทำไม คนอย่างฉันมันทำไม" ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับจ้องใบหน้าสวยใส ด้วยสีหน้าและแววตาดุดัน

"มักมากและสำส่อน เอาไม่เลือกอย่างนาย ต่อให้เหลือนายแค่คนเดียวฉันก็ไม่เอา" ณดาเอ่ยกับคนใจร้ายอย่างเหลืออด

"สงสัยที่ปากเก่ง เถียงฉอดๆ แบบนี้ ไม่อยากเป็นแค่ว่าที่คู่หมั้น แต่อยากข้ามขั้นเป็นเมียฉันแทน" ร่างสูงเอ่ยจบ ก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอด้วยท่าทีโมโหสุดๆ เขารู้ว่าเธอนั้นเกลียดเขาเข้าใส้ แต่ทำไงได้ละในเมื่อครอบครัวดันเสนอตัวเธอมาให้กับเป็นคนของเขา แบบนี้ใครจะปล่อยให้โง่ละ มันก็ต้องลองกันหน่อย

"เธอมันก็แค่น้องสาวของผู้หญิงขายตัว ที่หาวิธีทำให้ฉันสนใจไม่ได้ เธอก็วิ่งไปหาคนอื่น"

"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที

"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด

"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ

"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"

"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด

!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด

ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน

"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห

"พี่ริก" นินิวเรียกคนที่เข้ามาในห้องเธอ ฉันอยากจะกรี๊ดและกัดลิ้นตัวเองให้ขาด ฉันลืมไปสนิทว่าริกเป็นคนที่เข้าออกคอนโดของเธอได้อย่างง่ายดาย

"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ

"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ

"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ

"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ

"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"

"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "

"มีฉันเป็นผัวคนเดียวมันไม่พอหรือไง ถึงอยากได้ไอ้แทคิณเป็นผัวเพิ่ม" ดีเทลตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้าหา

"สงสัยพี่จะเข้าใจอะไรผิด คนที่ฉันรักคือพี่แทคิณ...พี่ใช่พี่" โรราเอ่ยมาเช่นนั่น แต่นั้นกับยิ่งทำให้ ดีเทลโมโหและโกรธหนักเข้าไปอีก คนตัวโตถึงกับกดคนใต้ร่างลงให้จมเตียงนอน

"ฉันไม่สนว่าเธอจะรักใคร ตราบใดที่เธอเป็นของฉันๆ ไม่มีทางที่เธอจะเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น"

"คนเลว..." โรราเอ่ยด้วยเสียงอันโกรธจัด

ดีเทลจ้องมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกโกรธและโมโห

"กับผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอ ฉัน เลว...ได้มากกว่าที่เธอคิด" ดีเทลเอ่ยจบร่างสูงก็ระดมจูบคนดื้อ ที่แสนจะพยศไปทั่วทั้งใบหน้า

"มะ...ไม่นะ พี่ดีเทล" โรราเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น

****+***+++++++++

"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง

!! หมับ !! แต่กับถูกมือของเขาล็อกมือแนะดันตัวชิดผนัง

“จะตบหน้าฉัน” คนถามยกยิ้มร้ายที่มุมปาก สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“สมควรไหม จู่ๆ นายก็มาจูบฉัน จูบทำไมไหนบอกไม่สวย” เธอมองเขาสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ

“ไม่สวยแต่อยาก...จูบ หรือเธอมีปัญหา อะไร ” หึ...ถามได้นะ นี้เขาใช้สมองส่วนไหนคิด จู่ๆ ก็กระชากฉันไปจูบ ถึงวาคิมนายนี้จะมีดีแต่หน้าตาดี นิสัยที่สวนทางกับหน้าหล่อๆ แต่บอกเลย กับผู้ชายปากเสียคนนี้จูบเร้าอารมณ์แค่ไหนฉันไม่อิน ทว่าขณะร่างบางจะเดินหนีนั้น นิ้วชี้ของคนตัวสูงแต่เข้าที่ริมฝีปากบางล่างของเธอ

“จะทำอะไร”

“เถอะน๊า แค่ดู ที่โดนฉันกัดปากวันนั้นหายยัง”

“เป็นหมาหรือไงถึงชอบไล่กัด ปาก”

“หมาอย่างฉันไม่กัดเก่งแค่ปาก อย่างอื่นฉันก็กัด เธอเองลองมาแล้วนิ หรือ...คืนนั้นเธอลืม รื้อฟื้นให้หมาตัวนี้หน่อยไหม คืนนี้คอนโดฉัน ยังว่างนะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก

“ถอย วาคิมนายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”

เมื่อนักศึกษาสาวสวยสุดฮอตดันพลาดท่า วันไนท์สแตนด์กับอาจารย์หมอ ในรั้วมหาลัยที่เธอกำลังศึกษาอยู่ เพราะความเมาแท้ๆ ทำให้เธอเป็นตกเป็นเด็กเลี้ยงลับๆ ของเขา มิอาจเปิดเผยสถานะ ที่แท้จริงได้

อาจารย์หมอที่พวกเธอคลั่งไคล้กันนักหนา

ใช่เขาคือคน " ในความลับของฉันเอง "

"วันนั้นคุณเมา ฉันก็เมา เราแค่สนุกกันแค่นั้น"

“แอบฟังแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ”

“ฉันไม่ได้แอบ”

“แต่เธอได้ยิน”

“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”

“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง

“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”

“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม

“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย

“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”

“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้

"ไง...หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ

"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"

"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด

"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน

"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก

"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น

"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน

“ช่วยหน่อย พาฉันออกไปจากตรงนี้”

“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม

“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว

“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก

“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า

“ก็ไม่ขนาดนั้น”

“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา

“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว

“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง

“ผัวไม่อยู่แรดวะ”

!! หมับ !!

“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”

“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา

“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพูดร้ายการที่แดกดันเธอ ไหนๆ พี่ไทม์ก็ทักทายฉันแล้ว ทักทายสามีหน่อยเป็นไง ปลายฝันถือวิสวะ โอบแขนเข้าต้นคอคนตัวสูง

“ เดี๋ยวนี้พี่ไทม์เปลี่ยนใจ เห็นฉันเป็นเมียพี่ไทม์ แล้วเหรอคะ พูดอีกสิคะ พูดดังๆ ให้คนสวยของพี่ได้ยินไปเลยสิคะ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กับแกล้งซุกใบหน้าสวยหวานหน้าเข้าหาแกล้งยั่วโมโห นั้นยิ่งพลานทำให้ไทม์หงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้ออย่างปลายฝันลวนลามตน ยัยเด็กแสบ กล้าดียังไงยั่วโมโหเขา ยังๆ ไม่รู้ตัว

“ปลายฝัน...”

“ที่พี่ไทม์ เห็นฉันเป็นเมียพี่นี่ คืนนี้คุณคนสวย คนนั้นลีลาไม่เด็ดเท่าฉันละสิ ” ปลายฝันยิ้มเย้นยัยให้กับคนนิสัยไม่ดี เจอหน้าก็หาเรื่องเลย ไหนๆ ก็เข้ามาทักทายแล้ว เอาหน่อยละกัน

“ทำไมจะไม่เด็ดละ เด็กๆ ที่ฉันเลี้ยงดู ทั้งสวย และเด็ดกว่าเธอหลายร้อยเท่า ดูจากขนาดไซส์ ขนาดหน้าอก...”-

"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด

ฟรอสต์ ภัคพงค์ หนุ่มหล่อใบหน้าอันหล่อเหลา (คนหล่อ กินของไม่ซ้ำ แต่กับเธอคือข้อยกเว้น

++++++++++++

เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ไม่กูก็มึง ต้องตายไปข้างนึ่ง

"ปาลิน มานี้...ฉันสั่งให้เธอมานี้"ฟรอสต์ตะเบ่งเสียงด้วยอารมณ์เดือดจัด

"ไม่ ฉันไม่ได้กับนาย ได้โปรด ปล่อยฉันไป"

"อยากตาย หรือไงวะ ฉันสั่งให้เธอมา"

"ถอย เรื่องผัว เมีย คนนอกอยากมึง ไม่ควรเสือก"

"ถ้ามึงหมายถึงปาลิน กับยัยนี้กูก็ผัวเธอ"

"ไอ้...พาทิศ เชี่ย มึงอย่าอยู่เลย"

!! ผั๊วะ !!

"ฟรอสต์ นายเลวมากนะ รู้ไหม"

"เลว แค่ไหน ฉันก็เป็นผัว เธอ"

"...คนสกปรกอย่างนาย ไม่ต้องมาจับ" ฟรอสต์ขบสันกรามแน่นด้วยอารมณ์โกรธจัด ฉีกเนื้อเธอได้ มันคงหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ

"สกปรกอย่างฉันก็ผัวเธอมั้ยวะ อย่า ดื้อกับฉันให้มาก ระวังจะโดนเหมือนคืนนั้น"

“เรนิส นม เด็ก 18 จริงปะเนี่ย...”

“อยากรู้ลองเปิดดูได้ ไม่ได้ห้ามน๊า...” กล้ามากที่ท้าเขาเช่นนี้

^_^

“ไม่กลัวฉัน ทำไมดีไม่ร้ายรึ”

“ก็รู้ว่าชอบ แล้วทำไมต้องกลัว”

“ทำไม...อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเชียว”

“แล้ว ได้ปะละ...”

“แรดวะ...”

มาคัสแสยิ้ม ด้วยสีหน้าสะใจ เมื่อเขาไม่คิดสนใจ เด็กแก่แดดที่นอนตรงหน้า

“ถึงฉันจะ แรด แต่แรดแค่กับพี่คนเดียว...ไม่ได้มั่วเหมือนใครบางคน”

“คุณนี้นะเป็นอาจารย์”

“ฮ่า ฮ่าๆ” นาเดียร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุก ไม่เชื่อ สภาพห่ามๆ อย่างเขานี้นะเป็นอาจารย์ สอนมหาลัยวิทยาลัย

“ถ้า คุณเป็นอาจารย์ ฉันก็คงเป็น ผู้ช่วยศาสตร์ ด็อก เตอร์เดียร์ลดา....แล้วละ ฮ่า ฮ่า”

“เพื่อน เล่นเธอเหรอ”

^_____^

"ผู้ชายที่ยืนสอนหนังสือที่หน้าห้องเรียนคนนั่น^_^"

"อืม ใช่..."

"เขา เป็น สามีของฉันเอง"

+++++++++++ "อาจารย์ คาร์เรน"

“เพื่อนพี่ไม่ได้ใจร้ายกับคนสวยขนาดนั้นหรอกนะคับ” รามเอ่ย

“ใช่ไหมวะ ไอ้มอส” รามถามเจ้าตัว

“พี่ไม่เอาเรื่องฉันแล้วใช่ไหม...” เชอลิตาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังอีกครั้ง เธอมองเขาตาพริบๆ อย่างลูกแมวอ้อนเจ้าของ

“ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายให้ฉัน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“ข้อแลกเปลี่ยน...” คนตัวเล็กใจเต้นตุบๆ ตับๆ

“น่ารักอย่างน้อง ทำอะไรได้บ้างเอ่ย...” รามถาม น่ารักงั้นเหรอ ผู้ชายหล่ออย่างพี่ราม ชมแบบนี้ก็เขินอยู่นะ

หึ...น่ารัก ใบหน้าได้แต่กระตุกรอยยิ้มร้ายกาจขึ้นที่มุมปาก สายตามองสำรวจ คนตัวเล็ก ถ้ายัยนี้ไม่ติดผอมจนเกินไป ก็น่าสนนะ สวย น่ารักก็ว่าไปอย่าง แต่ดูรวมๆ แล้วนั้น หน้าอกแบนราบเป็นหน้ากลองแบบนี้... ไม่ผ่าน

“ผอมหน้าอกก็แบนแบบนี้ จะเอาไปทำอะไรได้ นอกเสียจาก...” มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าอก เขามีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์หน้าอกฉัน ใบหน้าอันหล่อเหลาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น

"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ

"...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ"

"ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมองคนตรงหน้าที่แสนจะพยศ

"อย่านะพี่ธีร์ ไม่..." หึ... รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาที่มุมปากหยัก

"เด็กแสบๆ อย่างเธอจะได้ไม่กล้า มาบอกเลิกฉันอีก" ธีร์ณัฐตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปจัดการปิดเสียงอันน่ารำคาญที่ออกจากปากคนตัวเล็ก

ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาหวังจะจูบคนตัวเล็ก แต่เธอกับหลับตา

“หยี่ สกปรกปาก ไม่รู้ไปจูบกับใครมาบ้าง”

“ไง...ไม่อยากร่วมด้วยเหรอ”

“เฮ้ย... กล้าดียังไงมาว่าฉันอยากร่วม ปากสกปรกแบบนี้กรุณาถอยไปไกลๆ”

“ว่า ฉัน”

“ที่นี่มีหมาอีกตัวไหมละ” ร่างบางที่กำลังจะสาวเท้าหนีกับถูกมือหนากระชากเข้าหาตัว

“หึ...พูดผิดพูดใหม่ได้นะคนสวย ฉันให้โอกาสเธอพูดอีกที” ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนุ่มเพลย์บอยเสยิ้มให้กับคนตรงหน้า มะปรางถึงกับถอยหนี

“อย่านะ...นี้นายคิดจะทำอะไร”

“ก็เห็นแวดๆ อยากลองไหมละ ห้องนั้นยังว่างนะ” รามไม่พูดเปล่า แต่ใบหน้าอันหล่อเหลาผิวเนียนใส จมูกโด่งกับโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก

!! ตึก ตึก !!

ด้านมะปรางที่ถูกรามเข้าใกล้ในระยะประชิดตัว ร่างบางถึงกับใจสั่นเต้นแรงขึ้นมาอย่างทราบสาเหตุ

“งั้นเหรอ” เธอเอ่ยกับเขาอย่างท่าทาย

!! โป๊ก !! แต่นั้นกับรองเท้าส้นสูงไซส์ 37 กับเตะเข้าส่วนสำคัญของคนตัวสูงถึงกับทรุดตัวลงกับพื้นเขาจุกขดจนตัวงอ

“อึก...โอ้ย เธอ...ยัย” รามที่ถูกยัยหน้าสวยบ้าพลังเตะเข้าส่วนสำคัญถึงกับหน้าแดงตัวงอ

ถ้าชาตินี้รอให้ผู้ชายมาขอฉันแต่งงาน ฉันคงโสดไปตลอดชีวิต

“พี่หมอภีมค่ะ แต่งงานกับฉันเถอะค่ะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาของนิสิตแพทย์หนุ่มหล่อวันยี่สิบสี่ปี เค้นยิ้มด้วยเสียงหัวเราะ หึ...! ประกายดาวนี้เธอใจกล้ามากขนาดไหนถึงได้ขอเขาแต่งงาน

“หึ...คิดดีแล้วเหรอ ถึงกล้ามาขอฉันแต่งงาน ทำไมฉันต้องทิ้ง ความอิสระ ไปแต่งงานกับเธอ” คำพูดอันร้ายกาจหลุดจากหมอหนุ่ม นัยน์ตาคมคู่ดุเพ่งมายังใบหน้าสวยของเธอ คนฟังถึงกับหน้าเหวอ

“พี่หมอภีมเป็นแฟนดาวนิคะ หรือดาวเข้าใจอะไรผิดไป” หึ...!

“แค่แฟน ฉันยังรักสนุก ไม่พร้อมเอาชีวิตอิสระไปผูกมัดกับใคร จริงอยู่ว่าฉันเป็นแฟนเธอ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน ที่ผ่านมาฉันแค่สนุกกับเธอเท่านั้น” แค่สนุกกับร่างกายฉัน

“อืม...นั้นนะสิ ดาวคงขออะไรกับพี่ภีมมากเกินไป”

“กับเธอ อย่างมาก ฉันแค่สนุก”

“ค่ะ” เธอได้แต่พยักหน้าตอบ

เธอและเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับต้องมาแต่งงานกันเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ งานแต่งงานที่เธอไม่ได้รับรู้ด้วยเลย และเธอก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ขัดไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่หลังแต่งงาน เหมือนจะดีแต่ก็แค่เหมือน เพราะต่อจากนั้นชีวิตเธอยังต้องเจอกับอะไรอีกมาก

เพราะฉันเคยผ่านการแต่งงานและมีผัวมาแล้ว ใครต่อใครก็มองว่าฉันไม่ดีผัวก็เลยทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่าฉันเองนี่แหละที่เป็นคนทิ้งมัน!

เธอเคยแต่งงานและได้หย่าร้างกับสามีที่รักมาก ชีวิตนี้ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้กลับมาเจอกับเขาอีก แต่สุดท้ายเราก็กลับมาเจอกันจนได้ โลกมันช่างกลม....

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นในโรงแรม และทุกอย่างก็กำลังจะเป็นไปได้ด้วยดี ทว่าเจ้าสาวถูกลอบทำร้ายจนต้องจบชีวิตลง
เขาที่พยายามจะเข้าไปช่วยภรรยาของตัวเอง แต่ถูกการ์ดของผู้เป็นพ่อลากออกไปจากงานเพื่อเอาตัวรอดจากวิถีกระสุน และมือก็คว้าได้เพียงกล่องเล็กๆ มาเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ ของขวัญวันแต่งงานของเขา
ที่ตรวจครรภ์!

ตอนที่ฉันรักพี่กลับร้าย พอตอนนี้ไม่ได้รักแล้ว จะมาหวังเอาอะไรอีก ‘ความเกลียดชังเหรอ?’

คุกก็แค่บ้านหลังหนึ่ง ผมถูกจับเข้าคุกจากฝีมือไอ้ครามคู่อริของผม เราสองคนเกลียดกันชนิดที่ว่าผีไม่เผา ถึงตายก็จะสาปแช่งต่อหน้าโลง
วันนี้ผมกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างของผม และจะเอาคนรักของมันมาเป็นของผมให้ได้

ชบาจำใจต้องทำงานอยู่ที่บ้านของนายหัวอาชา เพราะพ่อแม่ของเธอเอาเธอมาทิ้งไว้ที่นี่ และเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าถ้าเธอจะหนีจะต้องหนีออกไปทางไหน เพราะสภาพแวดล้อมรอบข้างก็เต็มไปด้วยป่าทั้งนั้น

หนูนานา อายุ18ปีเต็มหมาดๆ เด็กซื่อๆใสๆไม่ค่อยทันคน น่ารักตามวัยของเธอ พ่อของเธอเอาเธอมาฝากเพื่อนของเขาช่วยดูแลในขณะที่ตนเองนั้นไปทำงานที่ต่างประเทศและส่งเงินมาให้ทุกเดือน ความจนไม่เข้าใครออกใคร ทำให้พ่อของเธอต้องยอมเสียสละไปทำงานหาเงินส่งทางบ้านและเธอ หนูนานาไม่มีแม่เพราะแม่ของเธอทิ้งไปหลังจากที่คลอดเธอออกมาได้ไม่กี่วัน สาเหตุเพราะพ่อของเธอจน แต่หนูนานาก็ไม่เคยถามหาแม่ของตนเองเลยสักครั้ง

เขาหลอกให้รัก หลอกให้แต่งงาน หลอกให้ฉันไม่สามารถตัดใจจากเขาได้ เพื่อที่จะแก้แค้นครอบครัวของฉัน

เป็นแค่ภรรยาที่เขาไม่ได้ต้องการ เขามีคนรัก แต่เพราะเธอที่กำลังท้อง กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ หน้าที่ตรงนี้มันบีบบังคับ ให้เขาต้องยอมรับเธอ แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม เพราะไม่อย่างนั้น เขาจะถูกตัดออกจากกองมรดกทุกอย่าง และทุกๆ อย่างจะถูกยกให้กับเธอและลูกทั้งหมด ซึ่งเขายอมให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้ เธอเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรจะมาฮุบสมบัติของคนอื่นได้ตามใจชอบ

เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในวันนั้นมันทำให้เธอได้รู้ความจริงว่า กำลังถูกเพื่อนสนิทและคนที่ตัวเองรักกำลังหลอกเธออยู่ นั่นจึงทำให้เธอตาสว่าง และเธอก็ยอมตัดใจปล่อยให้ทั้งสองได้สมสู่กันต่อไป เพราะเธอจะต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้!

ธาม เด็กหนุ่มที่ใครๆ ก็ขนานนามว่าเด็กเนิร์ดประจำห้อง เพราะมันใส่แว่นและแต่งตัวค่อนข้างเรียบร้อย ไม่ค่อยยุ่งไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เป็นเด็กเรียนไม่ใช่เด็กเกเรเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ บ้านรวยและเป็นลูกชายคนเดียว พ่อแม่เลยตามใจอยากได้อะไรก็ให้
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด

"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."