36 Book(s) Related to son and mom stories

จากไอดอลหนุ่มหน้าหล่อสู่ทายาทผู้นำตระกูลมาเฟียคนต่อไปเพราะเหตุผลบางอย่าง

"เรียนจบเมื่อไหร่ออกไปจากบ้านฉันซะ"
เขาเป็นถึงคุณชายของบ้าน ในขณะที่เธอ... เป็นแค่เด็กกำพร้าที่โชคดีได้รับการอุปการะจากครอบครัวของเขาเท่านั้น

เพราะความที่เธอเผลอไปได้ยิน ได้เห็นอะไรที่มันเป็นตัวตนอีกด้านของเขา ทำให้เขาต้องตามมาปิดปากเธอ แต่เขากลับยัดเยียดตำแหน่ง 'ของเล่น' ให้เธออย่างไม่เต็มใจและยังขืนใจเธออย่างโหดร้าย

เขาเป็นทั้งแฟนเก่าลับๆ และเจ้าหนี้ที่เธอไม่สามารถชดใช้ได้หมดในชาตินี้ เพราะมันเป็นสัญญาหนี้ชีวิตที่เธอไม่สามารถหลบหนีได้

เธอชักรูดความเป็นชายของเขาอย่างยั่วยวน มีเพียงลำลึงค์อันนี้เท่านั้นที่จะทำให้เธอทะยานขึ้นสวรรค์ได้สมใจปรารถนา มันชูชันสู้มือและใหญ่ยาวอลังการ แข็งร้อนแต่นุ่มนวลเหมือนกำมะหยี่
ของดีของอร่อย แค่เสียบคาไว้แล้วขมิบดูด ก็ทำให้เสร็จเสียวติดต่อกันรัว ๆ

รวมเรื่องสั้นอีโรติก สัมผัส "ต้องห้าม" ให้ได้อ่านแบบฟิน ๆ เรื่องย่อยประกอบไปด้วย แอบเสียวกับเพื่อน, แอบเสียวกับอาจารย์, แอบเมียมาเสียวเลขา, แอบเสียวกับเมียพ่อ

เฮียตฤณ.... หนุ่มหล่อ รวย เจ้าของธุรกิจเครื่องประดับที่ร่ำรวยติดอันดับ สปอร์ต ใจดีแต่กินดุมาก ใครได้ยินก็คงอยากลองสักครั้งแต่ไม่ใช่ดาหวันคนนี้แน่นอน

"เฮียปล้ำหนูทำไม ฮืออออออ"

"เชี่ยแล้วไง ฉันเมาอ่ะมองไม่ชัดว่าเป็นใคร... ว่าแต่อายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ ถึง18แล้วใช่มั้ยฉันไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะ"

ดาหวัน... ลูกสาวแม่บ้านของคุณหญิงกินรีคุณแม่ของคุณตฤณ เธอโตมาที่นี่ตั้งแต่จำความได้ทุกคนที่นี้ใจดีกับเธอมากยกเว้นแต่...

"อยู่เงียบๆอย่าบอกใครว่าฉันทำอะไรเธอเมื่อคืนเข้าใจมั้ย! เรื่องนี้ให้มันจบแค่คืนนี้"

"ฮึก! ขะ...เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เด็ดขาดเฮียไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ไหนเฮียบอกว่าให้มันจบแค่เมื่อคืนไง เฮียจะทำอะไรอ่ะ..."

"ทำแบบเมื่อคืนไง..."

"กรี๊ดดดดดด อย่านะ!"

เสือร้าย... สหพัฒน์ ศรีกันยากุล อายุ22ปี ลูกชายคนเดียวของพ่อสิงหราชและแม่แดริน ทายาทเจ้าของโชว์รูมรถหรูและเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาถูกน้องสาวที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กคิดไม่ซื่อและเสนอตัวให้เขาเอาถึงที่ แต่เขาไม่อยากได้เธอเป็นเมียโดยเฉพาะน้องสาวเพื่อน
"พี่คิดกับมีนาแค่น้องสาว"
"แต่มีนารักพี่ ไม่ได้คิดเป็นพี่ชาย"

เฮียตฤณ.... หนุ่มหล่อ รวย เจ้าของธุรกิจเครื่องประดับที่ร่ำรวยติดอันดับ สปอร์ต ใจดีแต่กินดุมาก ใครได้ยินก็คงอยากลองสักครั้งแต่ไม่ใช่ดาหวันคนนี้แน่นอน

"เฮียปล้ำหนูทำไม ฮืออออออ"

"เชี่ยแล้วไง ฉันเมาอ่ะมองไม่ชัดว่าเป็นใคร... ว่าแต่อายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ ถึง18แล้วใช่มั้ยฉันไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะ"

ดาหวัน... ลูกสาวแม่บ้านของคุณหญิงกินรีคุณแม่ของคุณตฤณ เธอโตมาที่นี่ตั้งแต่จำความได้ทุกคนที่นี้ใจดีกับเธอมากยกเว้นแต่...

"อยู่เงียบๆอย่าบอกใครว่าฉันทำอะไรเธอเมื่อคืนเข้าใจมั้ย! เรื่องนี้ให้มันจบแค่คืนนี้"

"ฮึก! ขะ...เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เด็ดขาดเฮียไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ไหนเฮียบอกว่าให้มันจบแค่เมื่อคืนไง เฮียจะทำอะไรอ่ะ..."

"ทำแบบเมื่อคืนไง..."

"กรี๊ดดดดดด อย่านะ!"

‘ตาหวาน’ ถูกแฟนเก่าที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกโดยไม่ทราบสาเหตุ
ด้วยความเสียใจและเมามายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
ทำให้เจ้าตัวตัดสินใจนัดผู้ชายสักคนเพื่อจะทำให้ตนเองลืมคนรักเก่า
โชคชะตาที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายจึงเหวี่ยงผู้ชายมีปมฝังลึกในใจอย่าง ‘ซุน’ มาให้
เขาเปรียบเสมือนแสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาว แต่ก็เป็นน้ำแข็งเย็นสุดขั้วในเวลาเดียวกันด้วย

“ซุน... เรากับแกเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก”
“ทำไมไม่ได้ครับ”
“เพราะเราชอบแกซุน... เราชอบแก ไม่ได้ชอบในฐานะเพื่อน แต่เราชอบแกในฐานะผู้ชายคนนึง”
“พี่ไม่เหมาะกับเธอหรอกครับ เอาความรักของเธอไปให้คนอื่นที่ไม่ใช่พี่ดีกว่า”

ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!

จำไว้เลยนะว่าถ้ายังอยากมีอะไรกันเงื่อนไขคือห้ามไปนอนกับคนอื่นเด็ดขาด แต่ถ้าไปนอนกับคนอื่นเมื่อไหร่ถือว่าเราสองคนจบสถานะนี้...!!

"เข้าใจมั้ย...?"

"เข้าใจน่า แล้วตอนนี้ฉันมีอะไรกับแกได้ยัง อยากแล้วอ่ะ..."

"ไอ้ลามก...ในห้องครัวก็ยังจะทำ! กรี๊ดดดด"

"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"

ผู้หญิงคนนั้นก็มีค่าเหมือนชื่อของเธอนั่นล่ะ ปกติผมกินอาหารหรูแต่ไม่ได้หมายความว่าจะติดดินไม่เป็น อาหารธรรมดาอย่าง " ข้าวแกง" ผมก็เคยกิน แต่พอได้กินแล้วก็ขอกินแค่ครั้งเดียวว่ะ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วเพราะข้าวแกงที่ผมกิน...มันสกปรกเกินไป

ใครๆ ก็เป็นเมียผมได้ทั้งนั้นแหละครับ
ใครนอนกับผมแล้วอยากจะครางแทนตัวว่าเมียก็ตามสบาย
แต่ผม "ไม่เคยเป็นผัวของใคร" แค่นั้นเอง

เฮียไฟเป็นพี่ชายข้างบ้านของดาว ด้วยความใจดีของเฮียไฟที่มีให้ดาวมาตั้งแต่เด็กทำให้ดาวหลงรักเฮีย แต่เฮียก็ชอบย้ำอยู่ตลอดว่าดาวคือน้องสาว

ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล

แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป

“ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…”

“นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม

“ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว”

“ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…”

“อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ผมกำลังชอบ
ผู้หญิงอีกคนคือรักแรกแล้วก็อยู่ในใจมาตลอด
ส่วนผู้หญิงคนนี้คือ...ของเล่นคั่นเวลา

-กราฟ-
คิดยังไงกับปั้นหยาเหรอครับ?
ไซต์หมากระเป๋าแบบนั้นห่างไกลคำว่าสเปคของผมเยอะ ที่เห็นควงๆ ก็แค่เอามาแก้ขัดกับ...แก้แค้น

-ปั้นหยา-
อย่าถามว่าฉันคิดยังไงกับไอ้พี่กราฟอีกนะคะ ไอ้เฮงซวยที่ทั้งชีวิตมีแต่กราฟความเลวระยำแบบนั้นเอาไปทำหมันเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้ไปแพร่พันธ์ที่ไหนเลย!

"เธอว่าไงนะ"
"หวานรักคุณ...หวานรู้ว่าหวานรักคุณไม่ได้แต่หวานรักไปแล้ว" ชายหนุ่มมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลอาบแก้มก่อนที่เขาจะเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา
"รักได้สิหวาน" เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นทำให้เธอเงยหน้าสบตาเขาด้วยใจที่เต้นแรง
"รู้ไหมที่รักว่าเธอรักฉันได้...แต่ฉันจะไม่มีวันรักเธอ และฉันเบื่อเมื่อไหร่เธอต้องไปทันที!"

ว่ากันว่า การกระทำนั้นสำคัญกว่าคำพูด
เขาจึงเลือกที่จะกระทำ มากกว่าพูดพร่ำ
แต่ว่าเขาคงจะลืมคิดไป
ว่าหากไม่พูดเลย อีกฝ่ายจะเข้าใจได้อย่างไร
เพราะฉะนั้น เมื่อถึงเวลาเขาจึงจำเป็นต้องพูดมันออกมา

"อื้อออ ซี๊ดด กระแทกแรงๆ เลยค่ะที่รัก อ๊ะ อ๊ะ"
ปัง!
"แอล!"
"เฮ๊ย! เข้ามาทำไมวะ"
"ยังกล้าถามอีกเหรอ ฉันมากกว่าไหมที่ต้องถามนายว่ากำลังทำบ้าอะไร"
"ซี๊ดดด เอากันอยู่ไง ไม่มีตาดูรึไง"
"ก็เพราะมีตาดูไง ถึงได้ถาม นายทำแบบนี้ได้ยังไง นายคบกับฉันแต่มาเอากับผู้หญิงคนอื่นนี่นะ!"
"ก็เธอไม่ให้ฉันเอา ฉันก็ต้องมาเอากับคนอื่นสิวะ รู้แล้วก็รีบออกไปสักที ขัดจังหวะชิบ"

เมื่อเสือร้ายไม่ชอบเหยื่อไร้เดียงสา แต่เธอไม่เคยคิดจะยอมแพ้ ทำทุกทางเพื่อรั้งตัวและหัวใจของเขาไว้ หวังจะได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

รักที่เริ่มต้นจากความโง่..
โง่หลงรักงมงายจนมองไม่เห็นความจริง

สปอย..
"หนูเจอพี่โซ่ตอนไปอยู่ดูแลคุณย่า และเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นเพราะเขามาหาบ่อยๆ พอกลับมาเรียนที่นี่หนูไม่ค่อยมีเพื่อนเขาก็เลยชวนไปนั่นนี่ พี่ก็รู้ว่าช่วงนี้แยมไม่ค่อยว่างด้วย"
"มันดูไม่น่าไว้ใจ ฉันไม่ชอบหน้ามัน!"
"พี่มากกว่าที่ไม่น่าไว้ใจ"
"อย่าเปลี่ยนเรื่องได้ไหม"
"หนูขอโทษก็แล้วกันนะคะ ที่ไม่ได้บอกพี่ว่าจะไปไหนกับใคร"
ใบหน้าสวยหวานยังคงมีน้ำตาคลอ ไฟเยอร์เห็นจึงเอื้อมหยิบทิชชูมาเช็ดให้ ระยะห่างกันแค่เอื้อมทำให้ได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวฟุ้งกระจาย เขาเริ่มทนไม่ไหวอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวพาเข้าห้องนอน
"พะ พี่จะทำอะไรคะ"
"ปลอบใจเธอ... จะได้เลิกงอแง หึ แต่อย่าร่านให้มากได้ไหมถ้าไม่อยากเจ็บตัว ลืมหรือไงว่าฉันเป็นผัวเธอ!"

คิดว่าหล่อลากไส้จัญไรลากดินแล้วผู้หญิงทุกคนต้องสยบให้เหรอ ไม่หรอกมั้ง อย่างน้อยก็ไม่รวมขนมคนสวยเซ็กซี่น่ารักดูดีมีเสน่ห์คนนี้ก็แล้วกัน!

ซัน : สองต่อสองคืออะไรผมไม่รู้จัก? กิจกรรมสนุกๆ มันต้องอยู่กันหลายๆ คนสิวะ ยัยหุ่นบึ๊มก็เหมือนกัน สักวันผมจะลากมาร่วมวง!

จูน : คนอย่างไอ้พี่ซันเหรอคะ? เป็นผู้ชายที่เกิดมามีหน้าที่แค่อย่างเดียวจริง ๆ คือการสร้างความสุขให้กับผู้หญิงบนเตียงเท่านั้น อย่าเผลอเอามาเป็นพ่อพันธ์เชียวนะสงสารอนาคตของชาติ!

"หย่าให้ฉัน...แล้วนายจะไปเอากับใครก็เชิญ!"

"แก้ผ้าสิ..."

"ว่าไงนะ!"

"ไม่อยากให้ฉันเอากับใคร เธอก็ทำหน้าที่ 'เมีย' สิ"

"ฟรานซิส! มากไปแล้วนะ!"

"งั้นฉันทำหน้าที่ 'ผัว' แทนละกัน!"

เขามันชั่วร้ายที่สุด! หน้ามึน! กวนประสาท!

ทำไมสามีของฉันต้องเป็นไอ้ผู้ชายอันตรายแถมนิสัยดิบเถื่อนอย่างหมอนี่ด้วย!

ใครบอกแต่งงานกันแล้วเดี๋ยวก็รักกัน

ฉันมีแต่จะเกลียดเขามากขึ้น! มากขึ้น! และโคตรมากขึ้น!

ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอเขาก็แค่เอาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ให้จริงจังด้วยฝันไปก่อนเถอะ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินมันน่ารังเกียจ...

"ถ้าคืนนี้แพรนอนกับพี่ฟีฟ่าพี่จะให้เงินแพรเท่าไหร่คะ"

"อยู่ที่ว่าทำให้พอใจมากน้อยแค่ไหน"

"ครั้งนี้แพรขอแสนหนึ่งได้มั้ยคะถ้าพี่ตกลงแพรจะทำให้ทุกอย่างเลย"

"ทำไมค่าตัวแพงจังลีลาก็งั้นๆเมื่อก่อนยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย แต่เอาเหอะครั้งนี้จะให้แล้วกัน ว่าแต่ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอมาเสนอตัวให้พี่บ่อยไปนะ"

"แพรต้องใช้เงินค่ะ แพรจำเป็น"

........

"ฟีน่าเหรอ..."

บนความแน่นอนมักมีความไม่แน่นอนอยู่เสมอ ชีวิตเราก็เช่นกัน เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นเวลาไหนบ้าง ทั้งเรื่องราวดีๆ และเรื่องราวที่เจ็บปวด ต่างวนเวียนสับเปลี่ยนกันเข้ามาเป็นบททดสอบชีวิตของเราเรื่อย ๆ ไม่เว้นแต่ล่ะวัน แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่ที่เราจะทำใจยอมรับมันได้หรือเปล่า
เหมือนกับชีวิตรักที่แสนหอมหวานครั้งแรกของเธอที่ได้เจอกับผู้ชายแสนดี วาดฝันถึงอนาคตของเราไว้ทุกอย่างรอแค่เวลาที่เธอพร้อมตอบตกลง
แต่สุดท้าย รักแรกที่เค้าเคยคิดว่าจากไปตลอดกาล ก็กลับมา...

เมื่อความรักเปลี่ยนเป็นความเกลียด ทำให้คนดีๆกลายเป็นคนโฉด
และเธอนี่แหละที่จะกำหราบคู่หมั้นสายโหดให้เขาอยู่ในโหมดคนของใจอีกครั้ง

เด็กที่ถูกอุปการะอย่างเธอก็แค่ส่วนเกินสำหรับเขา คนที่เข้ามาแย่งความรักจากครอบครัวจนทำให้เขาไม่พอใจ นั่นจึงต้องเป็นคนที่ถูกเกลียดและรังแกมาตั้งแต่เด็กจนโต ถูกควบคุมชีวิตทุกอย่างในฐานะ ทาส ของเขา
ทาสที่ไม่มีทางหนีเขาไปไหนพ้นด้วยคำว่าบุณคุณ และความรัก

การถูกบอกเลิกทั้งที่ถูกเข้าใจมันเป็นเรื่องที่ค้างคาใจจนเธอปล่อยวางไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่เคยคิดจะเปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายต่อเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านั้นเลยสักครั้ง
แต่มันกลับเจ็บยิ่งกว่าเมื่อสุดท้ายผู้หญิงคนใหม่ที่เขาคบหา กลับเป็นเพื่อน(ที่เคยคิดว่า)สนิทของเธออย่างไม่มีใครรู้สึกผิด
และนั่นก็ทำให้เธอเลิกคว้าโอกาสที่จะเอาทุกอย่างกลับคืนมาเป็นของตัวเองอีกครั้งอย่างไม่แคร์ความรู้สึกใคร ตอบรับแต่งงานกับเขาจากเรื่องบังเอิญที่ถูกหยิบยื่นให้
แต่ชีวิตการแต่งงานจะดำเนินไปได้อย่างไร เมื่อคนหนึ่งยังรัก ส่วนอีกคนยังคงเกลียดกันไม่เคยเปลี่ยน และยังมีตัวแปรอย่างแฟนใหม่ของเขาอยู่ในความสัมพันธ์นี้เสมอ

กองปราบ
ผู้ชายสายโหด ดิบ เก่งทุกเรื่องยกเว้น...
เขา...
เพราะความฝังใจ จึงทำให้เขาทำพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย

ใยบัว
หญิงสาวที่เก่ง สู้ชีวิต ทำทุกอย่างได้เพื่อแม่
เธอ...
กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง...เธอไม่เชื่อ!
เพราะสุดท้ายเธอก็เห็นกรรมมันสนองเธอที่ไม่ได้ก่ออยู่คนเดียว

เขาเป็นเหมือนเดือนอยู่บนฟ้าที่มีดวงดาวรายล้อม และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เฝ้ามองและเฝ้ารักเขาจากที่ไกล ๆ ด้วยความเพ้อฝัน
แต่ใครจะไปคิดว่าความฝันของเธอจะเป็นจริง เมื่อผู้ชายที่เธอชื่นชอบอยู่ตรงหน้าและขอเธอคบ แม้มันจะดูก้าวกระโดดและรวดเร็วอย่างน่าประหลาด แต่สำหรับเธอมันกลับหอมหวานและตราตรึงใจไปหมด
เพียงแต่ความต่างและความห่างของเรา มันเหมือนกับช่องว่างที่มีปัญหาเข้ามาแทรก จนกระทั่งคำว่า ‘เราอยู่โลกคนละใบ’ ออกจากปากเขา
ผู้ชายที่อยู่ ๆ ก็หายไปก่อนจะมีข่าวกับแฟนเก่าที่กลับไปคบกัน ส่วนตัวปลอมในเงามืดอย่างเธอก็ทำได้เพียงถูกทอดทิ้งอย่างไร้ค่าไม่เหลียวแล

คำว่ารักกันเหมือนพี่น้องที่จดจำมาตั้งแต่จำความได้ ทำให้เธอกับเขาไม่รับรู้ความแตกต่างในอดีตกับปัจจุบัน และพลั้งเผลอทำตัวที่มันมากกว่าพี่น้องออกมาอย่างลืมตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ
มากจนถึงจุดที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ มากจนไม่เหลือคำว่าพี่น้องที่บริสุทธิ์ใจต่อกันได้อีกต่อไป...

เค้าขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา ไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนเพราะเคยผิดหวังจากความรัก อีกทั้งไม่เคยมองผู้หญิงที่ไหนหากไม่ได้เลือกด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายกลับถูกครอบครัวจับหมั้นกับคนที่เค้าไม่ค่อยชอบขี้หน้าอย่างเธอ
และนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของเธอกับเขาที่ต้องมาอยู่ด้วยกันในฐานะคู่หมั้นที่ไม่ได้เริ่มจากความรัก
คนหนึ่งก็เย็นชา อีกคนก็อยากเอาชนะ เหมือนน้ำแข็งกับไฟมาอยู่ด้วยกัน
แล้วไฟอย่างเธอก็จะทำให้น้ำแข็งก้อนนี้ละลายอยู่แทบเท้าได้หรือเปล่า

ไอรีณ นักศึกษาปี4 (สวย เก่ง เจ็บแล้วจำ แม้ว่าจะต้องเจ็บปวดและอับอาย แต่เธอก็เลือกจะเผชิญหน้ากับสิ่งนั่น) เธอคบกับเขา นำทับ (หล่อ เลว เห็นแก่ตัว กว่าจะรู้ว่าอะไรมีค่า ก็เกือบเสียสิ่งนั้นไป) ตั้งแต่ปี 1 เขาสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอหลังจากที่เธอเรียนจบ แต่วันเวลาทำให้คนเปลี่ยนไป เขานอกใจมีใครอีกคน พิชชา (นางแบบสาวสุดเซ็กซี่) จนเธอจับได้ประจวบกับเธอพึ่งรู้ตัวว่าท้อง จึงตัดสินใจไปบอกกับเขา แต่สื่งที่เธอได้รับจากพ่อของลูกคือความสงสัยและไม่เชื่อใจกัน เขาปัดความรับผิดชอบโดยให้เธอยุติการตั้งครรภ์ เธอจึงตัดใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ หันหลังให้กับเขา และระหว่างเรากลายเป็นแค่คนอื่นนับจากนี้ไป...

เขาเข้าใจว่าเธอวางแผนจับเขา เมื่อเธอหนีเขายิ่งปักใจเชื่อ เธอสูญเสียความสาวเพราะความเข้าใจผิด จึงเลือกหนีโดยไม่รู้ว่ามีสิ่งหนึ่งติดตัวไปด้วย
“ปล่อยฉันนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ไม่ได้เป็นอะไรกันเหรอ โดนฉันทับจนมีลูกมาสองคนนั่นนะ เขาเรียกว่าอะไร”

“อีกอย่างอย่ามาบอกว่าเด็กสองคนนั่นไม่ใช่ลูกฉัน”

“โคลกแบบฉันมาขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเชื้อฉันจะแรงขนาดนี้” ร่างบางตวัดมือไปที่หน้าคมเต็มแรง

เพี้ยะ
แรงตบทำให้หน้าคมถึงกลับสะบัด นิ่มเองถึงกับหน้าซีดเมื่อคนตรงหน้าหันมาช้าๆ ด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ ร่างบางที่ค่อยๆ ถอยหลังอย่างหวาดกลัว

ก่อนที่จะได้ทันหันไปเปิดประตูห้องเพื่อหนีจากสถานการณ์ตรงนี้ ก่อนจะกริ้ดสุดเสียงเมื่อมือหนาคว้าเเขนเสลากระชากเข้าหาตัว

“งั้นเรารำลึกความหลังกันหน่อยไหม แม้จะแค่ครั้งเดียวก็ช่างเถอะ”